Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 3

In juni 2019 maakte ik ondanks mijn beperkte zicht een reis naar Berlijn, in mijn eentje. Het reisverslag stond nog ergens in mijn Facebook-tijdlijn. Ik heb besloten om het in een licht aangepaste vorm op mijn website te publiceren. Ik wil namelijk niet alleen de mensen die ik ken, maar iedereen laten weten hoe ik dit ervaren heb. Misschien is het nuttig voor als je ook een visuele beperking hebt en graag op reis wilt, of je kunt gewoon goed zien en bent op zoek naar inspiratie voor een trip naar Berlijn.

Dit is deel 3. Deel 1 vind je hier en deel 2 hier.

Foto door Shvets Anna via Pexels

Zondagochtend, 9 uur. Even een douchje pakken en weer op pad. Ik wilde even langs bij de gedenkplaats voor de vermoorde Joden. Die bleek bij de Brandenburger Tor om de hoek te liggen. Als ik dat had geweten was ik er zaterdag al langsgeweest. Maar goed, toch maar op pad dan. Ik maakte het mezelf iets te moeilijk door een flinke omweg te nemen met het OV. Ik dacht: ik neem de bekende route. Altijd als ik denk dat iets makkelijker is, blijkt het achteraf (of tijdens de bezigheid) altijd moeilijker te zijn. Ik was dus veel tijd kwijt aan reizen. Ach ja, was het echt zo erg? Even een paar foto’s maken en doorlopen naar mijn *kuch* favoriete plekje (de Potsdamer Platz), om vanaf daar nog even terug te keren naar Checkpoint Charlie.

Bij het bordje ‘U verlaat de Amerikaanse zone’ hing ook nog een bordje: KFC. Tja.

Nog maar even door naar het stuk Berlijnse muur in de buurt. Vervolgens was het tijd om een ander stuk muur te bezoeken: de East Side Gallery.

Tijdens mijn wandeltocht langs de graffititekeningen, werd mij gevraagd om geld te doneren voor een soort opvanghuis voor dove en gehandicapte kinderen. De dame kwam nogal dwingend over, en achteraf realiseerde ik me dat deze doneeractie weleens nep geweest had kunnen zijn. Van tevoren werd ik al gewaarschuwd om op deze plek goed op mijn spullen te letten. Ik had ‘maar’ 5 euro gegeven, maar ik stond ook weer iets meer op scherp.

Ik vervolgde mijn weg richting de Warschauer Straße (interessante straat!) om vervolgens op de metro te stappen richting mijn kamer. Even uitrusten.

’s Avonds besloot ik nog even wat te eten bij station Zoologischer Garten. Ik wilde nog even de Gedächtniskirche bekijken. Geschiedenis, hypermoderniteit en een oude kerktoren komen hier samen. Het ziet er opmerkelijk uit, en juist daarom klopt het geheel, vind ik.

Ik wilde nog even Schloss Charlottenburg bekijken. De reis ernaartoe vond ik het uiteindelijk niet waard, maar goed, toch even een wandeling door een leuk buurtje gemaakt.

Ik ging weer terug naar de Alexanderplatz om nog even de Fernsehturm te bewonderen. Ik kwam een jongen tegen die vroeg of hij voor mij mocht bidden, zodat ik weer goed zou kunnen zien. Nu ben ik zelf niet gelovig, maar ik vond het wel aardig en ik zei gewoon ja. Hij bleef echter bij mij plakken en hij viel in de herhaling. Dan is het tijd om duidelijk te maken dat je verder wilt. Tijdens mijn zoektocht naar de metro kwam ik hem weer tegen, maar door mijn duidelijkheid was hij snel weer pleite.

Dit was een moeilijk moment. Door mijn beperkte zicht ga ik niet zomaar even een sprintje trekken, dan maak ik brokken. Duidelijk communiceren en voor mezelf opkomen was dus belangrijk.

Tijdens mijn overstap naar een andere metrolijn kwam ik nog twee Fransen tegen. Ik greep mijn kans om wat Frans te spreken, maar het lukte niet zo. Ik bleek ook een station te vroeg te zijn uitgestapt. Tussen de badkamertegels van station Schönleinstraße wachtte ik op de volgende metro. Uiteindelijk was ik nog braaf voor het donker op mijn kamer.

De volgende ochtend was het tijd om naar huis te gaan. Met mijn handen vol en een gehaaste Subway-medewerker die ik trof toen ik mijn ontbijt haalde was het niet altijd even makkelijk. Uiteindelijk haalde ik mijn trein ruim, omdat ik op tijd op het station was.

Uiteindelijk kwam ik met slechts een beetje vertraging thuis aan.

De lessen die ik heb geleerd:

– Hulp vragen is echt belangrijk! Het is niet zwak, maar juist moedig, en als persoon met een visuele beperking kun je er eigenlijk niet omheen

– Je komt jezelf af en toe tegen, maar juist dat maakt je sterker

  • Als je iets wilt, dan moet je het gewoon doen! Niet twijfelen, maar wel goed voorbereiden!

Adviezen voor reizigers met een visuele beperking:

  • Een goede voorbereiding is belangrijk, want het geeft rust en veiligheid. Zoek van tevoren belangrijke routes uit en lees je in over hoe het ov werkt op je bestemming
  • Neem voldoende rustmomenten op een dag
  • Vraag op tijd hulp als je ergens niet uitkomt

Dit is het einde van mijn reisverslag. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen, dat je inspiratie hebt opgedaan en dat je ontspannen aan je volgende reis begint!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.