Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 1

In juni 2019 maakte ik ondanks mijn beperkte zicht een reis naar Berlijn, in mijn eentje. Het reisverslag stond nog ergens in mijn Facebook-tijdlijn. Ik heb besloten om het in een licht aangepaste vorm op mijn website te publiceren. Ik wil namelijk niet alleen de mensen die ik ken, maar iedereen laten weten hoe ik dit ervaren heb. Misschien is het nuttig voor als je ook een visuele beperking hebt en graag op reis wilt, of je kunt gewoon goed zien en bent op zoek naar inspiratie voor een trip naar Berlijn.

Dit is deel 1. Deel 2 vind je hier en deel 3 hier.

Foto door Shvets Anna via Pexels

Op een vrijdag in juni 2019 om kwart voor 5 ’s ochtends ging de wekker. Oh nee, het gaat gebeuren. Vandaag ga ik het dan toch echt doen. Ik kan ook in bed blijven liggen en thuisblijven. Die gedachtes spookten door mijn hoofd. Maar nee, ik wil naar Berlijn, dus ik ga naar Berlijn. Toch maar opstaan dan.

Ik wilde er al vroeg zijn, zodat ik wat aan mijn tijd had. Tja, dan moet je toch accepteren dat je niet helemaal goed uitgerust bent. Ik maakte me klaar en stapte om half zeven op de bus. Uiteindelijk kwam ik om 8 uur aan op station Almelo. Ik had ruime overstaptijd, omdat ik een half uur eerder dan nodig was vertrokken.

Toen kwam de trein naar Berlijn aan. Ik hoefde niet in te stappen. Ik kon ook teruggaan. Maar nee, ik dacht: ik wil naar Berlijn, dus ik ga naar Berlijn.

In de trein zat een gezinnetje. Een van de kinderen, een meisje, had moeite om de r uit te spreken. Dus ja, dan maar met de tlein naar Bellijn toe. Ook goed. Ze maakte een mooie tekening samen met haal papa en mama. Daaldool was ze afgeleid en kon Meindelt ongestoold van zijn tleinleis genieten.

Om 13:15 arriveerde de trein in Berlijn. Ik kocht een OV-ticket voor het hele weekend en ik vertrok met de metro naar het station in de buurt van mijn kamer.

Van tevoren had ik alle routes die ik wilde lopen/berijden met het openbaar vervoer uitgezocht via Google Maps. Een flinke klus, maar het zorgde er wel voor dat ik wist wat me op bepaalde plekken te wachten stond qua verkeer en routes. Dat gaf rust.

Eenmaal weer boven de grond herkende ik niet het beeld van Google Maps. Ik liep een straat in, in de hoop de goede gevonden te hebben. Nu weet ik dat mijn eerste ingeving vaak de verkeerde is wat betreft de weg kiezen. Ik liep dus de verkeerde kant op. Met behulp van Google Maps kwam ik uiteindelijk toch nog snel aan bij mijn kamer die ik op Airbnb had gehuurd. Ik regelde alle zaken met de verhuurder en ik nam even wat rust. Belangrijk, want je oriënteren met een kokervisie kost veel energie.

Na even uitgerust te hebben besloot ik de stad in te gaan. Dat werd dus een ritje met de metro richting station Zoologischer Garten. Doordat ik van tevoren flink gestudeerd had op een kaart van de metro liep dat gesmeerd. 

Vlakbij station Zoologischer Garten bevinden zich de Gedächtniskirche en de Kurfürstendamm. Natuurlijk liep ik weer de verkeerde straat in. Uiteindelijk vond ik toch mijn bestemming. Als je dan tussen het geluid van de klokken over straat loopt en de sfeer van de stad voelt, weet je waarvoor je heengegaan bent. Even een wandelingetje over de Kurfürstendamm en daarna even wat eten. De dag was al stressvol genoeg, dus gezond eten had even geen prioriteit. Dat werd dus een KFC’tje.

Er was nog tijd over, dus ik besloot richting de Alexanderplatz te gaan. Daar staat de Fernsehturm, en die moest ik zien. Uiteindelijk besloot ik die te bewaren voor later en stapte ik een paar haltes eerder uit, op de Potsdamer Platz.

Laatstgenoemde krijgt wat mij betreft de titel: saaiste plein van Berlijn. Het was rustig, niet zo mooi en de sfeer vond ik niet fijn. Dan maar weer terug naar mijn appartement, ik was immers al doodmoe. Na een flinke zoektocht op station Potsdamer Platz vond ik mijn trein. Ik besloot een station eerder uit te stappen. Vanaf daar kon ik met de metro naar een bekende plek komen, dus dat was makkelijker. Dacht ik. De overstap naar de metro was niet zo makkelijk. Een meneer schoot me te hulp en begeleidde me naar de metro.

Eenmaal op mijn kamer ging ik redelijk op tijd naar bed. De mentale en lichamelijke voorbereiding op een nieuwe dag was begonnen.

Dat was deel 1! Klik hier voor deel 2.

Eén gedachte over “Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 1

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.