Een dakloze in de Westerse maatschappij

Wie een beetje doordenkt kan al raden waar deze blog over gaat: het gevoel zich niet thuis te voelen in de Westerse samenleving. Voor mij is dit gevoel niet vreemd. Hoe komt dat? Waarom voel ik dit? Je leest het in deze blog!

Voordat je verder leest: misschien loop jij ook wel met dit gevoel rond. Hopelijk vind je hier herkenning!

Niet voldoen aan de eisen van de samenleving geeft soms een gevoel van eenzaamheid.

Waarom ik dit gevoel heb

In onze samenleving lijkt het te gaan om succesvol zijn, veel geld verdienen, een mooi groot huis/mooie auto/een leuke relatie/et cetera hebben en ga zo maar door. Ik voldoe niet aan dat plaatje en ik zal er ook nooit aan voldoen. Succesvol naar de maatstaven van de maatschappij ben ik niet, want ik heb geen goede baan, ik woon niet in een groot huis, enzovoorts. Soms heb ik het gevoel dat iedereen het ‘beter’ heeft dan ik, en dat voelt niet fijn kan ik je zeggen. Zoals ik al een beetje heb gezegd: veel zaken zijn voor mij ook niet weggelegd. Een voorbeeld: ik verwacht nooit zoveel geld te gaan verdienen dat ik in een mooi, groot huis kan wonen (tenzij ik een rijke partner tegenkom…)

Jezelf vergelijken met anderen

Tja, stiekem weet ik hartstikke goed dat iedereen het doet en dat het geen zin heeft, maar toch: ik vergelijk mezelf regelmatig met anderen.

Maar weet je wat nou het gekke is?

Nou, dat zal ik je vertellen.

Ik wil helemaal niet voldoen aan al die eisen! Hieronder een lijstje met redenen:

  • Een groot huis betekent veel huishouden en onderhoud, en daar heb ik geen zin in;
  • Als ik al kon autorijden, dan kocht ik alleen een auto als ik die echt nodig had (omwille van het klimaat) en dan nog zou het een klein bakkie worden;
  • Ik zou geen hoge functie willen met veel verantwoordelijkheden. Ik zou liever een lage functie hebben met weinig verantwoordelijkheden;
  • Sowieso doe ik liever werk wat ik écht leuk vind met minder hoge inkomsten dan dat ik werk doe met veel inkomsten dat me de keel uithangt;
  • Op dit moment wil ik geen relatie, omdat ik eerst wil leren om tevreden wil zijn met mijn eigen leven.

Oh ja, en ook nog even dit

Vanwege mijn beperkte zicht en mijn autisme zijn veel dingen voor mij niet zo vanzelfsprekend als voor de meeste andere mensen. Ik moet nou eenmaal twintig keer harder mijn best doen dan anderen. Alles kost veel meer energie. Stiekem weet ik dondersgoed dat ik daar niks aan kan doen en dat niemand mij dat kwalijk neemt. Mijn verstand weet het, alleen mijn gevoel kan daar nog niet bij.

Hopelijk komt er een dag dat ik mijn weg in deze maatschappij heb gevonden. Ik heb lange tijd gezegd dat ik niet weet wat ik wil (dan doel ik op werk), maar stiekem weet ik het altijd al dondersgoed. Ik wil gaan vertalen en schrijven. Ik ben lange tijd zo onzeker geweest dat ik dat bestempelde als ‘niet goed genoeg’. Ik heb lange tijd gevonden dat ik allerlei dingen moest kunnen die ik nooit zal kunnen. Ik heb de lat altijd ontzettend hoog voor mezelf gelegd, en dat komt omdat ik in het verleden veel kritiek te verduren heb gehad van mensen die mij juist hadden moeten helpen. Ik zie het nu allemaal in, maar toch merk ik dat ik hulp nodig heb om er echt goed mee om te leren gaan.

Laten we positief afsluiten: mijn gevoel zegt dat ik er over een tijdje klaar voor ben om concrete stappen te zetten. Ik hoop volgend jaar eindelijk te kunnen starten met een talenstudie. Dan is de stip op de horizon eindelijk gezet.

Het komt uiteindelijk echt wel goed met mij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *