Eurovisiesongfestival 2022 – mijn oordeel

Het Eurovisiesongfestival zit er voor dit jaar alweer op. Veertig landen lieten wederom zien en horen wat ze in huis hadden. Al met al vond ik dit niet de beste editie, maar er zaten zeker wel weer een aantal goede inzendingen tussen. Net als vorig jaar beoordeel ik tien liedjes.

Gaststad Turijn. Foto door Stefano Parisi via Pexels

Oekraïne: Kalush Orchestra – Stefania

Zoals velen al hadden verwacht heeft Oekraïne gewonnen. Ik twijfel nog steeds of ik dit terecht vind. Het liedje is weliswaar niet slecht, het is een mooi eerbetoon aan de moeder van de oprichter van de groep, daarnaast blijft de melodie hangen en tot slot heeft de band gisteravond heel goed gepresteerd. Echter, dat het liedje met zoveel punten won vond ik niet terecht. Spanje en het Verenigd Koninkrijk hadden kwalitatief een beter liedje naar mijn mening, maar blijft lastig vergelijken.

Verenigd Koninkrijk: Sam Ryder – Space Man

Dit liedje had van mij mogen winnen. Sam Ryder is zo vrolijk, hij is niet klein te krijgen. Hij zingt fantastisch, hij haalt noten waar je u tegen zegt. Zijn lied klinkt ook vrolijk en herkenbaar. Een leuk popliedje met een fijn Engels sfeertje.

Malta: Emma Muscat – I Am What I Am

Laat ik even mijn licht schijnen over een liedje uit de tweede halve finale. Emma Muscat deed wat ze kon, maar een finaleplaats zat er niet in. Was dat terecht? Als je het mij vraagt wel. 

De beslissing om – na het winnen van de nationale voorselectie – toch voor een ander liedje te kiezen was wat mij betreft heel dom. Het lied klinkt erg cliché. De boodschap is niet slecht, maar werd op een kinderlijke manier gebracht. Dat aangevuld met een glitterpakje, een jong ogend snoetje, een paar dansende meisjes eromheen en de ad lib aan het eind maakten het alleen maar erger. Het viel me nog mee dat Emma een serieuze blik had. Als ze de hele tijd breeduit stond te lachen was het nog erger geweest.

Dit soort liedjes hebben we te vaak gehoord en dit leek mij meer iets voor het Junior Eurovisiesongfestival.

Ik hoop dat Emma ervan genoten heeft. Zero points van mij!

Roemenië: WRS – Llámame

Van tevoren dacht ik: Roemenië haalt de finale echt niet. Het eerste live-optreden dat ik bekeek (nationale finale) klonk naar mijn mening niet zo goed. WRS zong op het Songfestival echter goed en wist het Spaanse sfeertje goed over te brengen met zijn dansmoves en zijn kleding. En dan zeggen ze dat mannen niet meerdere dingen tegelijk kunnen… Goed gedaan, verdiende finaleplaats.

Polen: Ochman – River

Polen eindigde minder hoog dan ik had verwacht. Op de een of andere manier kwam Ochman toch niet helemaal goed uit de verf. Ik denk dat het onder andere door de tekst van het lied komt. Hoewel de betekenis van het lied gisteren werd uitgelegd vind ik de tekst nogal vaag. Ik dacht, toen ik het voor het eerst hoorde, echt van: waar gáát dit over? Daarnaast miste het nummer wat originaliteit.

Er waren artiesten die het publiek beter mee konden krijgen, zoals die van Moldavië en Servië. Polen kon daar duidelijk niet tegenop concurreren. Ik vind het terecht dat het nummer lager eindigde dan aanvankelijk door de bookmakers voorspeld werd.

Montenegro: Vladana – Breathe

Tja, dit lied was aanvankelijk een van mijn favorieten. Het haalde de finale niet, en daar was ik ook al een beetje bang voor. Naarmate het Songfestival dichterbij kwam verschenen er een aantal live-uitvoeringen, en die vond ik alles behalve goed. Deze klonken schreeuwerig, vals en de zang was slecht getimed.

Ik hield mijn hart vast, maar ik vind dat Vladana het goed gedaan heeft tijdens de halve finale. Ze begon wat wankel, maar dat maakte ze later helemaal goed. Ze zong zelfs nog een stukje in het Italiaans.

Eindoordeel? Goed gedaan, boven verwachting. Terecht niet door naar de finale? Dat betwijfel ik. Er waren betere liedjes, maar het blijft ook appels met peren vergelijken.

Litouwen: Monika Liu – Sentimentai

Ik was blij verrast dat Litouwen de finale haalde. Helemaal verdiend als je het mij vraagt. Monika bracht het lied heel smaakvol, in haar eigen bijzondere taal, vol zelfvertrouwen en met goede zang. Dit was kunst!

Servië: Konstrakta – In Corpore Sano

Toen ik dit lied voor het eerst hoorde vond ik het helemaal niks. Het kreeg me echter steeds meer in de greep. Alles zat zo goed in elkaar. Het nummer heeft een diepe betekenis en het werd op zo’n leuke wijze gebracht. Het was onmogelijk om je ogen van de act af te houden.

De act was sowieso een van de meest originele van dit Songfestival. De hoge positie was wat mij betreft terecht.

Ierland: Brooke – That’s Rich

Helaas, wederom geen finaleplaats voor Ierland. Ik vind dat wel jammer, want Brooke heeft een stem die mij erg bevalt. 

Het nummer is een beetje ‘puberaal’, maar ik vind wel dat de zangeres haar act heel goed heeft neergezet. Ze stond er echt zo van: hier ben ik, dit is mijn moment en ik ga dit voor elkaar krijgen!

Ik had het haar zo gegund dat ze in de eerste halve finale mocht aantreden, daarin was de ccncurrentie minder sterk. Ierland had van mij wel naar de finale gemogen. Hopelijk lukt het volgend jaar!

Nederland: S10 – De Diepte

Wat deed ze het goed! S10 bracht de emotie op een fantastische manier over, en dat terwijl ze in het Nederlands zong, een taal die de meeste Eurovisiefans niet eens verstaan. In de finale kreeg ze het voor elkaar om het publiek mee te laten zingen, toch wel een prestatie.

S10 zong zuiver, hield de act mooi minimaal en zette zichzelf helemaal in het middelpunt van de belangstelling, en dat terwijl ze haar liedje moest zingen tussen een aantal grote favorieten. Knap gedaan! Ze eindigde net buiten de top 10, maar trots op zichzelf mag ze van mij zeker zijn! Ik ben in ieder geval trots op S10!

Dat was ‘m weer! Ik zal in de komende maanden af en toe nog een blogje over het Eurovisiesongfestival schrijven. Volgend jaar in aanloop naar de volgende editie deel ik weer wat meer content over dit onderwerp.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.