Blogs

Weer een jaar ten einde #2021

2021 is alweer bijna voorbij, en wat is het ondanks alles snel gegaan. Eerlijk gezegd was 2021 voor mij niet echt een leuk jaar, ondanks een behoorlijke mijlpaal in het voorjaar. In deze nieuwe blog vertel ik je uitgebreid over wat ik het afgelopen jaar allemaal heb beleefd en wat het met me deed.

Bron: pexels.com/pixabay.com

Lockdown en vooronderzoek behandeling Rotterdam

Het jaar begon in een strenge lockdown. We mochten helaas bar weinig. Ik vulde de tijd met mijn vwo-vakken en het oefenen van talen. Zo gingen de weken voorbij. De lockdown duurde zo lang dat ik besloot om mezelf te millimeteren. Het resultaat was niet lelijk, maar ik ben blij dat alles er inmiddels weer aan zit.

Twee dagen voor het einde van 2020 kreeg ik te horen dat ik misschien in aanmerking kon komen voor een behandeling die de achteruitgang van mijn zicht stopt en die het zicht zelfs kan verbeteren. In februari onderging ik een aantal onderzoeken voor deze behandeling. Ik werd geschikt bevonden en het wachten op de data kon beginnen.

In maart kreeg ik te horen dat de operaties zouden plaatsvinden op 12 en 21 april. In de weken voor de behandelingen heb ik heel weinig sociale contacten gehad, want ik wilde in deze periode absoluut geen corona krijgen.

Behandeling

Op 11 april vertrok ik met mijn ouders naar Rotterdam, waar we in een hotel overnachtten. De dag daarop vond de eerste operatie plaats in het Oogziekenhuis Rotterdam. Na een geslaagde operatie moest ik 24 uur platliggen om het medicijn in te laten werken. Anderhalve week later slaagde de tweede operatie. Ik heb na de behandelingen nog een tijdje moeten oogdruppelen.

Het herstel verliep helaas niet erg voorspoedig, er waren een aantal bijwerkingen, maar uiteindelijk kwam alles op zijn pootjes terecht. Inmiddels ben ik alweer lang en breed hersteld. En, het belangrijkste: mijn zicht blijft hoogstwaarschijnlijk stabiel en ik zie beter in het donker.

Examens en uitstel studie

In mei, een maand waarin we grotendeels uit de winterlockdown waren gekropen, zou ik de eerste schriftelijke vwo-examens afleggen, maar deze moest ik vanwege mijn kwakkelende ogen verplaatsen naar juni. Uiteindelijk heb ik de meeste van deze examens in augustus afgelegd. De mondelinge examens vonden plaats in juli. Eind augustus bleek ik voor alle vakken geslaagd te zijn.

Ik wilde een talenstudie gaan doen aan de Rijksuniversiteit Groningen, maar vanwege alle medische perikelen werd het zoeken van woonruimte bemoeilijkt, waarop ik uiteindelijk besloot mijn plannen een jaar uit te stellen.

Coronavaccinaties

In juni en juli haalde ik mijn coronavaccinaties, waardoor ik minder angstig werd om andere mensen te besmetten. Een opluchting!

Psycholoog

In de zomer begon ik met een onderzoekstraject bij de psycholoog. Dit heeft best wel lang geduurd (tot en met december), maar ik ben blij dat mijn situatie eens goed onder de loep genomen is. Volgend jaar begin ik met de behandeling, en daar kijk ik echt naar uit. Het is tijd om de belemmerende overtuigingen uit het verleden los te laten.

Dit jaar had ik ook een aantal gesprekken met een therapeut die ik vanuit mijn puberteit ken. Dit heeft me zeker geholpen. 

Summer of love

In de zomer kreeg mijn date-leven weer een boost. Na twee maanden intensief contact bleek het toch niet zo’n goede match te zijn. Dat was even een teleurstelling, maar ik ben weer een leerzame ervaring rijker.

Afscheid van mijn oma

In september is mijn oma na een leven van 90 jaar heengegaan. Ze was al langere tijd ziek, en ik ben blij dat ze een mooi, rustig en liefdevol einde heeft gehad.

Werk, vrijwilligerswerk en gewijzigde studieplannen

Omdat het nog een jaar zou gaan duren voordat ik de schoolbanken weer in zou gaan wilde ik vanaf september werkervaring opdoen. Ik kwam al vrij snel bij een bedrijf terecht, maar de baan en de werkomgeving bleken na een aantal weken helaas niet goed bij me te passen. Een gesprekje met het UWV leerde me dat ik me beter eerst op andere zaken kan richten. In deze periode besloot ik ook dat ik toch een talenstudie in deeltijd wil gaan doen.

De beslissing om een talenstudie in deeltijd te gaan doen betekende dat ik de vwo-vakken niet meer nodig heb. De deeltijdstudie is namelijk op hbo-niveau, en ik heb al sinds 2014 een havodiploma. Ik heb soms het gevoel dat ik de vwo-vakken voor niks heb gedaan, maar stiekem weet ik dat ik mijn kennis weer flink bijgespijkerd heb, en dat is alleen maar goed voor mijn toekomstige studie.

Voorlopig blijf ik waarschijnlijk vrijwilligerswerk doen (voor zover de coronaregels het toelaten). Betaald werk vinden dat bij mij past is in mijn situatie simpelweg moeilijk. Het zij zo. Ik wil altijd veel, maar niet alles is haalbaar, helaas.

Stay at home, alwéér

Half december moesten we helaas weer opnieuw in een strenge lockdown, iets waar niemand op had gehoopt. Ik hoop dat we zo snel mogelijk onze boosterprik kunnen halen en dat de coronapillen snel beschikbaar komen. Ik heb er een beetje een hard hoofd in, maar laten we proberen positief te blijven.

Ik hoop trouwens ook dat de vaccinaties in de arme landen echt op gang komen, maar ik ben bang dat dat bij mooie beloftes blijft.

De plannen voor volgend jaar

Uiteraard studeren vanaf het najaar, maar daarvoor (en ook tijdens mijn studieperiode} vrijwilligerswerk blijven doen en blijven schrijven. Misschien wil ik ook iets met politiek gaan doen. Verder hoop ik mijn sociale leven weer een beetje op de rit te krijgen. Vlak voor corona was ik daar best tevreden over, maar de pandemie heeft roet in het eten gegooid. Het voelt soms een beetje alsof ik de sociale vaardigheden die ik had opgebouwd weer moet bijspijkeren. Ik hoop echt dat dat lukt. En tot slot: ik ga natuurlijk naar de psycholoog.

Ik wens iedereen een gelukkig 2022 toe!

Noodgedwongen leven zonder rijbewijs: mijn verhaal

Omdat ik slechtziend ben kan ik niet autorijden. Ik heb op veel mensen altijd de indruk overgebracht dat ik daar niet echt mee zit. Ergens is dat ook zo, maar het zit wel iets gecompliceerder. Lees snel verder, want ik zal je het hele verhaal vertellen!

Foto door hosein ashrafosadat via Pexels

Ik red me prima

Laat ik ermee beginnen dat ik me prima red. Het openbaar vervoer is in Nederland prima geregeld (ja, het kan beter, maar het kan ook véél slechter). Ik ben ook zeer behendig in het reizen met het ov, ik ken veel routes en aansluitingen uit mijn hoofd. Daarnaast kan ik vanwege mijn beperking voor een gereduceerd tarief een taxi bellen als het ov geen soelaas biedt. Ook heb ik het geluk dat ik vanuit mijn huis heel veel zaken op loopafstand heb (waaronder meerdere winkelcentra en een busstation).

Ik verwacht in de toekomst ook niet veel hinder te ondervinden van mijn rijbewijsloosheid. Ik wil als zzp’er gaan werken en ik verwacht dat op een flexplek in mijn woonplaats en/of thuis te gaan doen. Bovendien, elke dag naar en van het werk moeten rijden zou mij denk ik strontchagrijnig maken. Alhoewel, elke dag heen en weer in de bus als sardientjes in een blik is natuurlijk ook niet geweldig. 😉

Oh ja, niet te vergeten: ik woon in een huurhuis, dus ik hoef niet om de haverklap allerlei spullen in een bouwmarkt te halen om mijn woning te onderhouden. Ik koop sowieso weinig spullen en als ik eens iets groots koop laat ik het meestal bezorgen. Daarnaast heb ik maar weinig familie, vrienden en kennissen die ver weg wonen op een plek die slecht bereikbaar is met het ov, dus om voor die paar keer per jaar dat ik ze bezoek een paar uur in de trein te zitten is ook niet het einde van de wereld.

Het klimaat en het prijskaartje

Last but not least: autorijden is natuurlijk slecht voor het milieu, en laat ik nou net iemand zijn die ons klimaat een warm hart toedraagt. Ook al zou ik een rijbewijs hebben, ik zou denk ik niet heel snel een auto kopen. Als ik hem niet nodig zou hebben óf hij maakt mijn leven niet een stuk makkelijker, zou ik hem toch in de showroom laten staan. Een auto kopen voor slechts een paar lange ritten per jaar zou ik overigens zonde van mijn geld vinden.

Het lijkt me soms toch wel handig

Maar ja, soms zijn er van die dagen dat ik een rijbewijs weleens mis. Als ik eens wat verder weg wil, kost het vaak meer tijd en ik moet meer plannen. Het gevoel dat je gewoon kunt gaan en staan waar en wanneer je wilt lijkt me toch wel fijn. Als ik bij iemand anders in de auto zit merk ik toch hoeveel gemak die persoon van zijn auto heeft, en dat is best confronterend.

Ik heb het nog nooit gedaan

Ik heb nog nooit ervaren hoe het is om zelf te kunnen rijden, en dat is weleens het onderwerp van piekersessies. Ergens lijkt het me eng, maar ja, dat hebben ook veel mensen die op het punt staan om rijlessen te nemen. De verantwoordelijkheid die je hebt zou mij beangstigen. Aan de andere kant lijkt het me ook fijn. Gewoon kunnen gaan en staan waar en wanneer je wilt. Niet dat ik het nodig heb, maar weten dat het voor mij niet is weggelegd geeft toch een vervelend gevoel.

Niet goed genoeg

Het niet kunnen rijden roept ook het gevoel op van ‘niet goed genoeg zijn’. Ik weet dat dat onzin is. Ik heb gewoon pech op medisch gebied. Ik kan er niets aan doen dat papa en mama mij, zonder dat ze dat zelf wisten, een genetische aandoening hebben meegegeven. Toch zit het gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’ diep, omdat ik in het verleden heel vaak met onbegrip te maken heb gehad.

Tijd voor openheid en oplossingen voor het gepieker

Uiteraard weet ik dat het weinig zin heeft om hierover te piekeren. Ik verander de situatie immers toch niet. Ik heb dit onderwerp jarenlang weggedrukt en gedaan alsof het me niets kan boeien, want ‘ik red me prima en autorijden is toch slecht voor het milieu’. Het neemt echter niet weg dat het soms gewoon vervelend is. Het is toch een gemis, en ik hoef mij er natuurlijk niet voor te schamen om dat uit te spreken. Ik heb dit onderwerp korte tijd geleden bij mijn therapeut neergelegd. Ik denk er ook over om toch eens te kijken of ik eens kan ervaren hoe het is om zelf te kunnen rijden. Dat neemt hopelijk wat piekergedachten weg.

Ik ga positief afsluiten: ik ben blij dat ik ondanks mijn beperking toch behoorlijk mobiel ben en ik vind het stiekem best wel knap dat ik ondanks alles toch maar gewoon mijn ding doe. Niet kunnen autorijden is soms vervelend, maar niet het einde van de wereld.

Een dakloze in de Westerse maatschappij

Wie een beetje doordenkt kan al raden waar deze blog over gaat: het gevoel zich niet thuis te voelen in de Westerse samenleving. Voor mij is dit gevoel niet vreemd. Hoe komt dat? Waarom voel ik dit? Je leest het in deze blog!

Voordat je verder leest: misschien loop jij ook wel met dit gevoel rond. Hopelijk vind je hier herkenning!

Niet voldoen aan de eisen van de samenleving geeft soms een gevoel van eenzaamheid.

Waarom ik dit gevoel heb

In onze samenleving lijkt het te gaan om succesvol zijn, veel geld verdienen, een mooi groot huis/mooie auto/een leuke relatie/et cetera hebben en ga zo maar door. Ik voldoe niet aan dat plaatje en ik zal er ook nooit aan voldoen. Succesvol naar de maatstaven van de maatschappij ben ik niet, want ik heb geen goede baan, ik woon niet in een groot huis, enzovoorts. Soms heb ik het gevoel dat iedereen het ‘beter’ heeft dan ik, en dat voelt niet fijn kan ik je zeggen. Zoals ik al een beetje heb gezegd: veel zaken zijn voor mij ook niet weggelegd. Een voorbeeld: ik verwacht nooit zoveel geld te gaan verdienen dat ik in een mooi, groot huis kan wonen (tenzij ik een rijke partner tegenkom…)

Jezelf vergelijken met anderen

Tja, stiekem weet ik hartstikke goed dat iedereen het doet en dat het geen zin heeft, maar toch: ik vergelijk mezelf regelmatig met anderen.

Maar weet je wat nou het gekke is?

Nou, dat zal ik je vertellen.

Ik wil helemaal niet voldoen aan al die eisen! Hieronder een lijstje met redenen:

  • Een groot huis betekent veel huishouden en onderhoud, en daar heb ik geen zin in;
  • Als ik al kon autorijden, dan kocht ik alleen een auto als ik die echt nodig had (omwille van het klimaat) en dan nog zou het een klein bakkie worden;
  • Ik zou geen hoge functie willen met veel verantwoordelijkheden. Ik zou liever een lage functie hebben met weinig verantwoordelijkheden;
  • Sowieso doe ik liever werk wat ik écht leuk vind met minder hoge inkomsten dan dat ik werk doe met veel inkomsten dat me de keel uithangt;
  • Op dit moment wil ik geen relatie, omdat ik eerst wil leren om tevreden wil zijn met mijn eigen leven.

Oh ja, en ook nog even dit

Vanwege mijn beperkte zicht en mijn autisme zijn veel dingen voor mij niet zo vanzelfsprekend als voor de meeste andere mensen. Ik moet nou eenmaal twintig keer harder mijn best doen dan anderen. Alles kost veel meer energie. Stiekem weet ik dondersgoed dat ik daar niks aan kan doen en dat niemand mij dat kwalijk neemt. Mijn verstand weet het, alleen mijn gevoel kan daar nog niet bij.

Hopelijk komt er een dag dat ik mijn weg in deze maatschappij heb gevonden. Ik heb lange tijd gezegd dat ik niet weet wat ik wil (dan doel ik op werk), maar stiekem weet ik het altijd al dondersgoed. Ik wil gaan vertalen en schrijven. Ik ben lange tijd zo onzeker geweest dat ik dat bestempelde als ‘niet goed genoeg’. Ik heb lange tijd gevonden dat ik allerlei dingen moest kunnen die ik nooit zal kunnen. Ik heb de lat altijd ontzettend hoog voor mezelf gelegd, en dat komt omdat ik in het verleden veel kritiek te verduren heb gehad van mensen die mij juist hadden moeten helpen. Ik zie het nu allemaal in, maar toch merk ik dat ik hulp nodig heb om er echt goed mee om te leren gaan.

Laten we positief afsluiten: mijn gevoel zegt dat ik er over een tijdje klaar voor ben om concrete stappen te zetten. Ik hoop volgend jaar eindelijk te kunnen starten met een talenstudie. Dan is de stip op de horizon eindelijk gezet.

Het komt uiteindelijk echt wel goed met mij!

Daar ben ik weer! #update

Daar ben ik weer! #update

Mijn laatste blog dateert alweer van 27 augustus, oftewel: het is even stil geweest op deze webpagina. Vandaag is het tijd om de stilte te doorbreken! Wat is er allemaal gebeurd in de tussentijd? Waarom is het zo lang stil gebleven? Lees snel verder!

Mijn blog wordt weer wakker uit een diepe slaap! Foto door Joseph Redfield via Pexels

27 augustus

27 augustus, hoe zag mijn leven er toen uit? Mijn vwo-examens waren net achter de rug en ik wilde een jaar gaan werken tot het begin van mijn studie. Ik dacht: als ik toch nog een jaar moet wachten voordat ik kan gaan studeren, kan ik net zo goed werk gaan zoeken. Door een combinatie van omstandigheden had ik al een tijd geen betaald werk meer gehad, en ik wilde er nu weer voor gaan.

Ik stond ook op het punt om weer vrijwilligerswerk te gaan doen.

Een dag later, op 28 augustus (goh), ontving ik het resultaat van mijn examens: alle drie de vakken gehaald!

Hoe liep het af wat betreft werk?

Ik verstuurde een paar sollicitaties en binnen twee weken had ik een proefplaatsing te pakken. Ik ging aan de slag als webshopbeheerder. Na een paar weken bleken de functie en de werkplek toch niet bij me te passen. Het voelde dermate slecht aan dat ik het werk niet volhield.

Wat heb je geleerd en hoe wil je nu verder qua werk?

Ik heb in deze periode ontdekt dat ik toch een talenstudie in deeltijd wil gaan doen. Ik kan dan gewoon in mijn woning in Emmeloord blijven. Als ik naar Groningen zou gaan, zou ik waarschijnlijk voor jaren op kamers moeten tussen de feestende 18-jarigen, en dat wil je natuurlijk niet meer als je 30 bent. Plus, met de deeltijdstudie kan ik hetzelfde bereiken als wat ik met de voltijdstudie in Groningen wilde bereiken (namelijk: vertaler worden).

De deeltijdstudie begint pas volgend jaar. De komende tijd wil ik wel werken, maar ik merk dat ik nu niet te snel keuzes moet maken. Een gesprek met mijn contactpersoon van het UWV herinnerde me eraan dat ik veel te snel wil met alles. Stel dat ik straks ga studeren, en ik wil daarnaast nog blijven werken, dan belast ik mezelf misschien te veel. Bovendien is het voor mij echt belangrijk om wat meer mentale rust te krijgen.

Stel dat naast de studie werken geen optie is, dan lijkt tijdelijk werk een optie. Echter, de kans dat ik passend, tijdelijk werk met de juiste begeleiding vind is vrijwel nul. Het is vanwege mijn visuele beperking geen optie om ongeschoold, praktisch werk aan te nemen. Administratief werk via een uitzendbureau zou misschien nog een optie zijn, maar ik merk wel dat ik graag een jobcoach ter ondersteuning wil (en ook wel nodig heb), en dat zit er bij een tijdelijke uitzendklus niet in.

Ik wil binnenkort misschien met een jobcoach in gesprek om te kijken wat het beste is qua werk en wat er kan. Misschien dat werken er toch wel inzit. Werk in de administratie is nu erg lastig te vinden. Wat misschien wel kan, is werken voor een krant. Het lijkt me leuk en ik zou dat wellicht een aantal uur naast de studie kunnen blijven doen. Ook kan ik misschien proberen wat geld te verdienen met losse schrijfopdrachten. De Wajong is immers een mooi vangnet, maar ik wil het liefst zelf in mijn inkomen kunnen voorzien, ook al lukt dat maar deels.

Trouwens, ik ben er tijdens het werken als webshopbeheerder nog achtergekomen dat ik mijn autisme meer serieus moet nemen. Doordat ik al een tijdje niet gewerkt heb, ben ik een beetje vergeten wat de invloed van mijn autisme op mijn werkleven is. Ik heb het een beetje onderschat. Ik ben weer herinnerd aan wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren. Dit zijn zaken zoals: een duidelijk afgebakend takenpakket en een goede klik met de persoon op wie ik kan terugvallen bij problemen.

De komende tijd blijf ik (als corona niet anders beslist) sowieso vrijwilligerswerk doen. Ik wil immers wat bijdragen aan de maatschappij. Ik help sinds kort weer, net zoals voor corona, nieuwkomers met het leren van onze hoogst interessante taal.

Oh ja, er gebeurde ook nog iets anders…

Na anderhalf jaar corona kreeg mijn liefdesleven weer een boost. Na een eerste bericht via een datingsite en een maand appen ontmoetten we elkaar dan eindelijk in Groningen. Na drie hele leuke dates, veel appcontact en letterlijk uren met elkaar bellen bleek het toch geen match made in heaven te zijn.

De eerste date was overigens al eerder in augustus, de laatste begin september.

Dat er geen toekomst in bleek te zitten heeft echt iets met mij gedaan. Het begon allemaal veelbelovend en dan blijkt het toch niet te gaan lukken. Daarnaast kwam ik mezelf weer eens genadeloos hard tegen. Ik heb echt even tijd nodig gehad om alles te verwerken (en ik ben er nog steeds niet helemaal bovenop). Er was even geen ruimte in mijn hoofd voor het schrijven van een blogje.

Maar ja, zoals altijd: na verloop van tijd zakken dingen ook wel weer naar de achtergrond. Ik ben erg dankbaar voor de ervaring. Het was een leerzame periode die me veel heeft gebracht, bijvoorbeeld de inspiratie om weer werk te gaan zoeken. Van de proefplaatsing die ik daardoor kreeg, ben ik weer wijzer geworden. Sowieso heb ik mezelf weer beter leren kennen.

Oh ja, en niet te vergeten: ook al was het maar voor kort, ik heb het donders leuk gehad met deze persoon.

Voorlopig staat mijn Lexaprofiel op zwart. Daten is leuk, maar geloof me: je moet er wel klaar voor zijn. Stiekem twijfelde ik al een tijdje of ik er klaar voor was, en dat bleek ik dus niet te zijn.

Ik richt me voorlopig even op andere dingen dan de liefde. Mijn eigen ontwikkeling, mijn zelfacceptatie en geluk gaan voor. Die leuke jongen komt later wel.

Psycholoog en therapeut

Sinds kort ben ik bezig om een traject bij de psycholoog op te starten, daarnaast ga ik zo nu en dan naar een therapeut die ik vanuit mijn puberteit ken. Ik wil nu echt investeren in goede hulp om korte metten te maken met overtuigingen uit het verleden en andere zaken. Deze dingen houden mij echt tegen om verder te komen. Van de therapeut kreeg ik het advies om het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te gaan lezen. Ik ben nog niet op de helft, maar ik kan nu al zeggen dat het boek me hele welkome levenslessen heeft geboden. Een aanrader dus!

Oogziekenhuis Rotterdam

Ik zou het bijna vergeten: ik moest deze maand weer voor controle naar het ziekenhuis. Alles zag er goed uit, geen achteruitgang. Het maximale effect van de behandeling is al een tijdje geleden bereikt, dus er is ook geen vooruitgang meer. De lichtgevoeligheid is in de afgelopen maanden afgenomen, maar verder zijn er dus geen veranderingen.

Ik moet ook iets opbiechten

Ik hou het kort: ik had simpelweg even weinig inspiratie voor nieuwe blogs. Ik hoop jullie de komende tijd weer wat meer leesvoer te kunnen bieden.

Dat was het voor nu! Blijf mijn blog gerust volgen en maak je geen zorgen als het even stil blijft. Er komt vanzelf weer een nieuwe post!

Facebook: fb.me/gewoonmeindert

Twitter: https://twitter.com/gewoonmeindert

Een visuele beperking en autisme, hoe is dat?

Als je autisme hebt kom je veel uitdagingen tegen in het leven. Zo is het ook als je een visuele beperking hebt. Echter, sommige mensen hebben het allebei, en daar ben ik er een van. In dit artikel zoom ik in op situaties waaruit blijkt dat deze combinatie soms heel ingewikkeld is.

Foto door Dmitry Demidov via Pexels

Dubbele spanning

Mijn autisme uit zich niet zozeer in een sociale/communicatieve beperking, niet meer althans. Ik ben door veel training en begeleiding op een aardig sociaal en communicatief niveau gekomen (althans, dat vind ik zelf ;)). Ik heb vooral sneller last van stress. Stel je dan maar eens voor wat er gebeurt als je een druk kruispunt wilt oversteken. Ik mis door mijn kokervisie het overzicht, dat maakt het al lastig en dat wekt zenuwen op. Door mijn autisme stijgt de spanning nog sneller.

Bij dit specifieke voorbeeld moet ik ook benoemen dat ik geluiden lastig kan filteren. Een voorbijrijdende vrachtwagen kan mij compleet uit mijn concentratie halen. Oversteken is soms dus best lastig, maar ik probeer rustig te blijven en daardoor lukt het altijd wel. Als het echt even niet gaat vraag ik hulp.

Onbegrip op school en bij begeleiders

Als kind was ik aangewezen op cluster 4-onderwijs, onderwijs voor kinderen met autisme, ADHD en aanverwante diagnoses. Voor mijn autisme was daar (meestal) begrip, maar voor mijn visuele beperking niet altijd. Dan krijg je situaties zoals deze: je kunt een pen niet vinden. De juf zegt dat je je bril moet opzetten (ik had toen alleen nog maar een bril om op het schoolbord te kunnen kijken). Dat terwijl dat niet helpt tegen ernstige nachtblindheid, en het was daardoor dat ik die pen onder de tafel niet goed kon vinden.

Even omdraaien: wel begrip voor mijn visuele beperking, maar niet voor mijn autisme. Ik heb vroeger fietstraining gehad van iemand die mensen met een visuele beperking begeleidt. Ik voelde mij ongemakkelijk bij die persoon, en als ik me vroeger ongemakkelijk bij iemand voelde, dan werd ik heel stil en dan zei ik niets. De trainer vond dat lastig, en er ontstonden spanningen.

Nog weer even iets moeilijks: de gymlessen op school. Door mijn beperkte zicht kon ik niet goed meedoen met bijvoorbeeld de balsporten, zeg maar gewoon helemaal niet. 80% van de lessen deden we een balsport, en ik denk dat dat was vanwege het sociale aspect (tja, cluster 4-onderwijs, dan kom je niet onder ‘verplicht sociaal doen’ uit).

Ik deed altijd toch maar mijn best om mee te doen, maar dat leverde veel frustraties op. Door mijn autisme kon ik dat niet goed uiten, en dat leidde tot aanvaringen met mijn gymdocent en soms ook met mijn mentor (in het geval mijn mentor helemaal weg was van sport, en helaas heb ik meerdere van zulke mentoren gehad…)

Studiekeuze en beroepsoriëntatie

Als er veel dingen zijn waar je rekening mee moeten houden en daarnaast niet goed weet wat je precies kunt en wilt, dan kan een studiekeuze maken best lastig zijn. In veel beroepen kom je toch dingen tegen die lastig kunnen zijn als je autisme, een visuele beperking, of in mijn geval allebei hebt. Telkens naar een andere locatie moeten reizen is onpraktisch omdat ik niet kan autorijden. Veel vergaderingen moeten bijwonen is voor mij erg vermoeiend. Zo is er bijna altijd wel iets wat een probleem kan worden en dat is lastig als je keuzes voor je toekomstige loopbaan wilt gaan maken. Je moet continu met van alles rekening houden, en dat is vermoeiend.

Zojuist heb ik je een aantal situaties voorgelegd die ik lastig vind/vond door mijn visuele beperking en mijn autisme. Ik kan nu in ieder geval het volgende zeggen: ik ben blij dat ik mezelf nu goed ken en dat ik nu weet waar ik moeite mee heb. Daardoor kan ik het aan andere mensen uitleggen en zij gaan het daardoor niet meer voor me invullen. Ik ben ook blij dat ik eindelijk een duidelijk beeld heb van wat ik wil gaan studeren. Oh ja, en ik ben blij dat ik geen verplichte gymlessen meer heb!

Tegen iedereen met een beperking* wil ik dit zeggen: leer je zwakke punten kennen en wees er ook duidelijk over tegen anderen. Dan gaan mensen je begrijpen en ze gaan dan veel minder vaak dingen voor je invullen.

*Autisme wil ik eerlijk gezegd geen beperking noemen. Mensen met autisme vinden veel dingen lastig, maar ze hebben ook veel kwaliteiten. Ik moest echter een woord kiezen.