2022 is alweer ten einde!

2022 was een jaar waarin veel gebeurde. Corona, oorlog in Oekraïne, het schandaal bij The Voice, boerenprotesten, inflatie, hoge energieprijzen, enzovoorts. Zaken die mij natuurlijk ook niet koud lieten/laten. Hoe is dit jaar voor mij geweest? Wat heb ik allemaal gedaan en geleerd? Lees het snel!

Foto door Designecologist: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/foto-van-vuurwerk-2526105/

Vrijwilligerswerk

Mijn vrijwiligerswerk bij een school voor inburgeringslessen ging ondanks de lockdown van begin dit jaar gewoon door. De mondkapjes moesten op in de gangen van de school en in de bibliotheek, maar dat was het dan ook wel.

Verder heb ik dit jaar nog gewerkt met een groepje asielzoekers en een man uit Polen. Allemaal wilden ze Nederlands leren en ik ben blij dat ik ze heb kunnen helpen.

Ik was blij dat ik ondanks de lockdown actief kon blijven. Tijdens de eerste lockdown in het voorjaar van 2020 viel min of meer mijn complete daginvulling weg, en dat was behoorlijk pittig.

Oriëntatie op opleiding

In het voorjaar woonde ik twee online open dagen van de ITV Hogeschool voor Tolken en Vertalen bij. Ik twijfelde nog even tussen de opleidingen Vertaler Duits en Vertaler Russisch, maar toen Poetin Oekraïne binnenviel was de keuze gemaakt: vertaler Duits. Bovendien had ik voor mijn gevoel te weinig tijd om mijn taalniveau Russisch voor september op het startniveau van de opleiding te krijgen.

Later in het voorjaar volgde ik een proefles en toen wist ik het zeker: dit is het.

Psycholoog

Laat ik niet vergeten dat ik begin dit jaar ook startte met mijn behandeling bij de psycholoog, na een lang vooronderzoek. Inmiddels kan ik zeggen dat ik beter kan omgaan met hinderlijke gedachten. Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd om de gedachten van een afstandje te bekijken en om situaties uit het perspectief van een ander te bekijken. Vroeger gaf ik mezelf van alles de schuld, nu weet ik situaties veel beter te relativeren en besef ik dat niet altijd alles maar aan mij ligt.

Oogziekenhuis

In april moest ik weer naar het Oogzienhuis in Rotterdam voor een oogonderzoek. De behandeling was precies een jaar geleden. Alles zag er goed uit en er was geen achteruitgang.

Het hele verhaal lezen? Hier vind je de blog.

2022: het jaar van de zelfliefde

2021 was een ingewikkeld liefdesjaar. In de zomer van dat jaar begon een leuk date-avontuur wat uiteindelijk niet zo leuk afliep. Toen ik keek naar wat het met mij deed besloot ik dat ik anders wilde omgaan met daten. Ik verdween tijdelijk van de datingwebsites en ik besloot twee boeken te gaan lezen die mijn kijk op de liefde en mijn omgang met verliefdheid moesten veranderen.

Ik heb veel meer geleerd om van mezelf te houden en om meer in het hier en nu te leven. Ik heb veel geleerd over waarom mensen elkaar aantrekken. Ik heb me daarnaast gericht op andere zaken dan de liefde en de boeken hebben mij nuttige inzichten gegeven.

In april had ik toch nog een date en dat werd uiteindelijk niets. Nou ja, geeft niet, helemaal prima. Weer een ervaring rijker.

Geluk begint niet bij een relatie, het begint bij jezelf. Het klinkt als een cliché, maar het is echt zo.

Dit alles wil niet zeggen dat ik geen relatie meer hoef, maar ik heb er een andere kijk op gekregen. Ik ben tevreden over mijn leven en ik zou het leuk vinden om dat met iemand te kunnen delen. Mocht die leuke jongen of man er echter niet komen, dan is dat ook helemaal prima.

Geen autismegerelateerde begeleiding meer

Ik kreeg sinds ik klein was al begeleiding en ondersteuning om te leren omgaan met mijn autisme. De laatste jaren kreeg ik dat van een coach die als zelfstandige werkte. Zij deelde dit voorjaar mee dat ze wilde stoppen met haar onderneming. Ik moest dus iemand anders zoeken. We kwamen samen tot de conclusie dat ik dat eigenlijk helemaal niet meer nodig had.

Sinds de coach vanaf juli is gestopt heb ik geen begeleider meer op het gebied van autisme en tot nu toe gaat alles hartstikke goed. Een behoorlijke mijlpaal weer!

Start van de opleiding

In september was het zover: na een saaie zomervakantie startte ik met mijn opleiding tot Vertaler Duits aan de ITV Hogeschool voor Tolken en Vertalen. Tot nu toe gaat het goed. De studie is goed te doen, de medestudenten en de docenten zijn aardig en de vakken zijn leuk.

Door deze studie is mijn gevoel dat ik ertoe doe toegenomen. Ik vind het ook fijn dat men op de opleiding niet onnodig aandacht besteedt aan mijn beperking. Tot slot leerde ik dat mensen helemaal niet zoveel met mij bezig zijn als ik altijd heb gedacht. Ik dacht altijd dat mensen continu op mij letten, maar dat valt gelukkig wel mee.

Eindelijk heb ik het gevoel dat ik ergens naartoe werk. Na mijn opleiding hoop ik als freelance vertaler aan de slag te gaan.

En weet je? Ik voel me op deze school gewoon Meindert. Geen autist of whatever, gewoon Meindert. Zo fijn!

Vergeet één ding nooit: altijd je hart volgen!

Mede door de opleiding schrijf ik minder op mijn website. Ik ga er echter zeker niet mee stoppen, er zal alleen niet zo vaak meer wat verschijnen.

2022 was echt niet alleen maar een leuk jaar. Er waren ook zeker wel mindere dingen, maar ik heb ook weer grote ontwikkelingen doorgemaakt waar ik oprecht trots op ben. Een veel beter zelfbeeld, geen begeleiding en coaching meer voor mijn autisme en het begin van een nieuwe opleiding waar ik me helemaal thuis voel. Wat zal 2023 in petto hebben? We zullen het zien. Gelukkig nieuwjaar iedereen!

Talentenjachten: mijn ervaringen

Al jaren vind ik het leuk om op tv naar talentenjachten te kijken. Niet iedereen weet dat ik zelf ook serieuze pogingen heb gewaagd om er zelf in terecht te komen. Vandaag zal ik over mijn ervaringen vertellen!

Voordat iemand ernaar vraagt: ik heb op geen enkele manier te maken gehad met grensoverschrijdend gedrag bij talentenjachten, noch heb ik er iets van meegekregen.

Foto door behrouz sasani: https://www.pexels.com/nl-nl/foto/licht-man-mensen-muziekfestival-5847498/

Hoe kwam ik erbij om me aan te melden?

In havo 4 kregen we op school een workshop rappen. In havo 5 kregen we de keus uit verschillende hiphopworkshops. Ik koos wederom voor rap. Onze school wilde dat we in onze eigen kracht gingen staan en kwam hier dus mee. In een groepje maakten we ons eigen rapnummer en daarmee traden we op in een poppodium. Ik vond die ervaringen erg leuk. Ik genoot ervan en iedereen vond dat ik goed kon rappen. Ik wilde er destijds verder niets mee doen, maar op een gegeven moment begon er toch iets te kriebelen.

Ik besloot dat ik op zangles wilde en ik meldde me aan voor The Voice. Daar was ik natuurlijk nog niet goed genoeg voor, en ik kreeg via de mail een afwijzing. Dat was in 2014.

Mijn verdere zangles-avontuur

Met zangles hoopte ik beter te worden. Dat was nog niet echt een succes. Ik had weinig aan de lessen. De kwaliteit van de lessen was naar mijn mening niet goed en ik stapte al gauw uit een bandje waarin ik ingedeeld werd, omdat ik te weinig chemie voelde met de andere bandleden.

Later zat ik in bandjes waarin ik me meer thuisvoelde. Ik had een paar samenwerkingen met de keyboardist van de groep. Optredens waren hartstikke leuk, iedereen was enthousiast. Achteraf besef ik wel dat ik mijn stem stond te slopen, want de zangdocente had mij niet geleerd om mijn stem op een gezonde manier te gebruiken, en ik was me nergens van bewust.

Op naar Hilversum

In 2015 volgde mijn tweede aanmelding voor The Voice en dit keer was het raak. Ik mocht afreizen naar Hilversum om een pre-auditie te doen. Met Take Back The Night van Justin Timerlake gooide ik alles in de strijd. Ik vergat mijn tekst weliswaar niet, maar door de zenuwen liet de zang toch te wensen over. Enkele weken later kreeg ik door middel van een standaardbriefje de boodschap dat ik niet doorging naar de volgende ronde. Meh.

Later dat jaar kreeg ik een zangdocente van wie de zanglessen mij beter bevielen. Datzelfde jaar volgde ook nog een pré-auditie voor Holland’s Got Talent. Het liedje dat ik zong? Jawel, Karma Chameleon van Culture Club. Het werd wederom geen succes.

Het verdere verloop van mijn zingende leven

Na een tijdje, ik gok in 2016, stopte ik voor wat langere tijd met zangles. Ergens in (volgens mij) 2018 besloot ik bij een andere organisatie opnieuw zanglessen te nemen. De zangdocent die ik kreeg was nog geen jaar ouder dan ik, maar de beste die ik heb gehad. Hij leerde me vrijwel meteen om mijn stem op een goede manier te gebruiken. Ik moest veel oefenen, en ik merkte na verloop van tijd dat de motivatie om dat te doen niet sterk genoeg was. Op een gegeven moment stopte ik met mijn lessen. Ik heb nog wel een tijdje geprobeerd zelf muziek op te nemen, maar daar was ik op den duur klaar mee. Vorig jaar verkocht ik mijn studio-apparatuur en sindsdien zing ik alleen nog maar tijdens de afwas en onder de douche.

Ik sluit niet uit dat ik ooit weer eens iets met het zingen ga doen. Optreden op kleinere podia lijkt me leuk, maar concrete plannen zijn er momenteel niet.

Ben je blij dat je niet daadwerkelijk voor rode stoelen of kruizen hebt gestaan?

Dat vind ik een lastige vraag. Ik denk toch vooral wel. Ik was in de periode dat ik mee wilde doen erg onzeker. Anouk had me tot de grond toe afgebrand als ik daadwerkelijk had mogen meedoen aan The Voice, dat weet ik zeker. En Gordon bij Holland’s Got Talent? Joh, ik wil niet weten wat hij had gezegd. Bovendien: als ik een optreden had verkloot, had dat jaren later nog steeds op YouTube gestaan. Niet bepaald een leuk visitekaartje. Daarnaast had ik niet kunnen omgaan met de aandacht. In het dorp waar ik vandaan kom wordt nou eenmaal snel over je geroddeld en naar je gekeken, en de reacties op social media had ik ook niet kunnen aanzien.

Ik was simpelweg niet geschikt voor die business.

Wel meedoen had uiteraard ook een leerzame ervaring kunnen zijn. Ergens is het dus wel jammer dat het nooit zover is gekomen, maar ik heb er vrede mee.

Waarom wilde je meedoen?

Tja, die vraag stel ik mezelf ook nog weleens. Ik denk dat ik een andere Meindert wilde laten zien aan de mensen om mij heen. Ik had een heel laag zelfbeeld en ik dacht dat iedereen mij stom, raar en dom vond. Ik zou weleens laten zien dat ik dat niet was. Ik hoefde niet beroemd te worden, als er maar een Voice-stoel draaide was mijn leven al compleet.

Wil je ooit nog eens meedoen aan zo’n programma?

NEE. Absoluut niet. Ten eerste: ik geef de kans liever aan mensen die echt bekend willen worden. Daarnaast ben ik onzeker over mijn stemgeluid en is mijn interesse in muziek niet zo groot dat ik er veel tijd in wil steken. Daarnaast zit ik niet te wachten op de reacties op social media.

Ik ben nog altijd niet geschikt voor dit soort programma’s. De druk is hoog, de concurrentie is zwaar en ik hoef niet nageroepen te worden op straat vanwege bekendheid.

Oh ja, ik zal nog even iets verklappen…

Vorig jaar werd er weer gezocht naar een nieuw K3’tje door middel van de talentenjacht K2 zoekt K3. Stiekem had ik wel voor de lol willen meedoen. Lid zijn van K3 zou ik echt niet willen vanwege de druk, de lange werkdagen en de aandacht. Echter, ik had wel zin om een zaal vol mensen vrolijk te maken met een leuk liedje! De liedjes van K3 zijn gewoon zo lekker vrolijk en stiekem ken ik heel wat teksten uit mijn hoofd!

Al met al vind ik het nu wel prima zo. Ik blijf gewoon talentenjachten kijken op tv en via YouTube. Wie weet dat ik ooit nog eens een klein podium beklim. Verder hoop ik dat The Voice in Nederland over een tijdje weer terugkomt met de juiste mensen, de juiste werksfeer en de juiste bescherming voor de kandidaten.