5 opmerkelijke liedjes die het Songfestival niet haalden

Het Eurovisiesongfestival van 2022 ligt inmiddels alweer even achter ons. Ook dit jaar kwamen er weer opvallende acts voorbij. Elk jaar zijn er wel een paar inzendingen die opvallen. Er zijn ook een heleboel opvallende liedjes die het echter niet tot het grote Songfestivalpodium schopten. In dit artikel licht ik er een paar uit!

Little Big – UNO

Een eenvoudige tekst met een paar woorden Spaans en een kenmerkend dansje. Rusland was van plan om in 2020 te gaan scoren. De bookmakers voorspelden ook een hoge positie. Maar ja, toen kwam het coronavirus en werd het Songfestival geannuleerd…

Winny Puhh – Meiecundimees ├╝ks Korsakov l├Ąks eile L├Ątti

Kan het n├│g absurder dan Hatri├░ mun sigra? Nou…

De leden van punkband Winny Puhh hadden waarschijnlijk zin in opschudding en deden in 2013 mee aan Eesti Laul, de nationale selectieprodecure van Estland voor het Eurovisiesongfestival. De absurditeit vliegt je hier met alle overvloed om de oren. Hanengeluiden, geniale visuals, opvallende kostuums, een brandalarm en gekreun zijn nog maar enkele elementen van deze bizarre act. 

De band eindigde tijdens de nationale finale op de derde plaats. Zangeres Birgit ├Ľigemeel trok aan het langste eind.

Stephane & 3G – We Don’t Wanna Put In

Nee, dit liedje heeft niets met Poetin te maken. Echt niet. Ehm, stiekem wel. Dat dacht de EBU ook. Politieke boodschappen op het songfestival zijn niet toegestaan en dus werd deze Georgische inzending uit 2009 gediskwalificeerd.

Georgi├ź was in 2008 in oorlog met Rusland om Zuid-Osseti├ź. Met dit funky disconummer wilden de artiesten hun boze buurman op een ludieke manier aanpakken. Bedenk hierbij dat het Eurovisiesongfestival in 2009 in Rusland werd georganiseerd…

Ik kon geen video van dit nummer vinden waarbij ik er zeker van was dat ik geen auteursrechten zou schenden. Wil je het nummer beluisteren, zoek het dan op op bijvoorbeeld YouTube.

Erika Vikman – Cicciolina

Als er een artiest is die seks uitstraalt op het podium dan is het wel Erika Vikman. In 2020 deed ze mee aan Uuden Musiikin Kilpailu, de Finse voorselectie van het songfestival.

Het opmerkelijke is dat er in dit lied wordt gezongen over een porno-actrice.

Erika Vikman deed haar best, maar werd tweede. Aksel Kankaanranta, die we overigens dit jaar nog zagen tijdens de puntentelling, zou naar het songfestival gaan. We weten allemaal dat het songfestival in 2020 niet doorging, dus ook al had Erika Vikman het ticket naar Rotterdam bemachtigd, dan had ze daar alsnog niet op het podium gestaan.

En nu, het moment waarop jullie allemaal hebben gewacht…

Double Date – E-mail to Berlin

In 1999 was dit een van de inzendingen voor het Nationaal Songfestival. Ja, echt, hiermee had ons land vertegenwoordigd kunnen worden!

Waarom won dit liedje de nationale voorselectie niet? Nou, luister zelf maar.

Ook bij dit lied kon ik geen video vinden waarbij ik er zeker van was dat ik geen auteursrechten zou schenden. Als je het aandurft om dit lied te beluisteren moet je het zelf opzoeken.

Dat was ‘m! Ken jij nog een paar pareltjes die het jaarlijkse feestje in mei n├ęt niet hebben gehaald? Laat het me weten!

Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 3

In juni 2019 maakte ik ondanks mijn beperkte zicht een reis naar Berlijn, in mijn eentje. Het reisverslag stond nog ergens in mijn Facebook-tijdlijn. Ik heb besloten om het in een licht aangepaste vorm op mijn website te publiceren. Ik wil namelijk niet alleen de mensen die ik ken, maar iedereen laten weten hoe ik dit ervaren heb. Misschien is het nuttig voor als je ook een visuele beperking hebt en graag op reis wilt, of je kunt gewoon goed zien en bent op zoek naar inspiratie voor een trip naar Berlijn.

Dit is deel 3. Deel 1 vind je hier en deel 2 hier.

Foto door Shvets Anna via Pexels

Zondagochtend, 9 uur. Even een douchje pakken en weer op pad. Ik wilde even langs bij de gedenkplaats voor de vermoorde Joden. Die bleek bij de Brandenburger Tor om de hoek te liggen. Als ik dat had geweten was ik er zaterdag al langsgeweest. Maar goed, toch maar op pad dan. Ik maakte het mezelf iets te moeilijk door een flinke omweg te nemen met het OV. Ik dacht: ik neem de bekende route. Altijd als ik denk dat iets makkelijker is, blijkt het achteraf (of tijdens de bezigheid) altijd moeilijker te zijn. Ik was dus veel tijd kwijt aan reizen. Ach ja, was het echt zo erg? Even een paar foto’s maken en doorlopen naar mijn *kuch* favoriete plekje (de Potsdamer Platz), om vanaf daar nog even terug te keren naar Checkpoint Charlie.

Bij het bordje ‘U verlaat de Amerikaanse zone’ hing ook nog een bordje: KFC. Tja.

Nog maar even door naar het stuk Berlijnse muur in de buurt. Vervolgens was het tijd om een ander stuk muur te bezoeken: de East Side Gallery.

Tijdens mijn wandeltocht langs de graffititekeningen, werd mij gevraagd om geld te doneren voor een soort opvanghuis voor dove en gehandicapte kinderen. De dame kwam nogal dwingend over, en achteraf realiseerde ik me dat deze doneeractie weleens nep geweest had kunnen zijn. Van tevoren werd ik al gewaarschuwd om op deze plek goed op mijn spullen te letten. Ik had ‘maar’ 5 euro gegeven, maar ik stond ook weer iets meer op scherp.

Ik vervolgde mijn weg richting de Warschauer Stra├če (interessante straat!) om vervolgens op de metro te stappen richting mijn kamer. Even uitrusten.

’s Avonds besloot ik nog even wat te eten bij station Zoologischer Garten. Ik wilde nog even de Ged├Ąchtniskirche bekijken. Geschiedenis, hypermoderniteit en een oude kerktoren komen hier samen. Het ziet er opmerkelijk uit, en juist daarom klopt het geheel, vind ik.

Ik wilde nog even Schloss Charlottenburg bekijken. De reis ernaartoe vond ik het uiteindelijk niet waard, maar goed, toch even een wandeling door een leuk buurtje gemaakt.

Ik ging weer terug naar de Alexanderplatz om nog even de Fernsehturm te bewonderen. Ik kwam een jongen tegen die vroeg of hij voor mij mocht bidden, zodat ik weer goed zou kunnen zien. Nu ben ik zelf niet gelovig, maar ik vond het wel aardig en ik zei gewoon ja. Hij bleef echter bij mij plakken en hij viel in de herhaling. Dan is het tijd om duidelijk te maken dat je verder wilt. Tijdens mijn zoektocht naar de metro kwam ik hem weer tegen, maar door mijn duidelijkheid was hij snel weer pleite.

Dit was een moeilijk moment. Door mijn beperkte zicht ga ik niet zomaar even een sprintje trekken, dan maak ik brokken. Duidelijk communiceren en voor mezelf opkomen was dus belangrijk.

Tijdens mijn overstap naar een andere metrolijn kwam ik nog twee Fransen tegen. Ik greep mijn kans om wat Frans te spreken, maar het lukte niet zo. Ik bleek ook een station te vroeg te zijn uitgestapt. Tussen de badkamertegels van station Sch├Ânleinstra├če wachtte ik op de volgende metro. Uiteindelijk was ik nog braaf voor het donker op mijn kamer.

De volgende ochtend was het tijd om naar huis te gaan. Met mijn handen vol en een gehaaste Subway-medewerker die ik trof toen ik mijn ontbijt haalde was het niet altijd even makkelijk. Uiteindelijk haalde ik mijn trein ruim, omdat ik op tijd op het station was.

Uiteindelijk kwam ik met slechts een beetje vertraging thuis aan.

De lessen die ik heb geleerd:

– Hulp vragen is echt belangrijk! Het is niet zwak, maar juist moedig, en als persoon met een visuele beperking kun je er eigenlijk niet omheen

– Je komt jezelf af en toe tegen, maar juist dat maakt je sterker

  • Als je iets wilt, dan moet je het gewoon doen! Niet twijfelen, maar wel goed voorbereiden!

Adviezen voor reizigers met een visuele beperking:

  • Een goede voorbereiding is belangrijk, want het geeft rust en veiligheid. Zoek van tevoren belangrijke routes uit en lees je in over hoe het ov werkt op je bestemming
  • Neem voldoende rustmomenten op een dag
  • Vraag op tijd hulp als je ergens niet uitkomt

Dit is het einde van mijn reisverslag. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen, dat je inspiratie hebt opgedaan en dat je ontspannen aan je volgende reis begint!

Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 2

In juni 2019 maakte ik ondanks mijn beperkte zicht een reis naar Berlijn, in mijn eentje. Het reisverslag stond nog ergens in mijn Facebook-tijdlijn. Ik heb besloten om het in een licht aangepaste vorm op mijn website te publiceren. Ik wil namelijk niet alleen de mensen die ik ken, maar iedereen laten weten hoe ik dit ervaren heb. Misschien is het nuttig voor als je ook een visuele beperking hebt en graag op reis wilt, of je kunt gewoon goed zien en bent op zoek naar inspiratie voor een trip naar Berlijn.

Dit is deel 2. Deel 1 vind je hier en deel 3 hier.

Foto door Shvets Anna via Pexels

De avond van tevoren sloeg de spanning toe. Waar was ik aan begonnen? Ik zit hier alleen in een enorme, vreemde stad. Ik moet mijzelf redden met mijn beperkte zicht. Ik besloot dat ik rustig aan ging doen. De volgende ochtend lekker uitslapen. Ik had immers alle tijd, en het is allemaal al spannend genoeg.

Het was zaterdagochtend 10 uur. Ik werd wakker. Op mijn dooie akkertje heb ik me aangekleed en daarna vertrok ik met de metro naar de Alexanderplatz. Daarvoor had ik even snel croissantjes gehaald op het metrostation. Ja, in Berlijn kun je werkelijk OVERAL broodjes halen. Die Duitsers zijn volgens mij helemaal verslingerd aan brood.

Eenmaal op de Alexanderplatz aangekomen moest ik natuurlijk eerst de Fernsehturm bewonderen. Een vriendelijke man begeleidde mij vlak daarvoor naar de juiste uitgang van het metrostation, want ja, er waren heel veel uitgangen. Nog even een rondje lopen om vervolgens richting het Hauptbahnhof te vertrekken. Vanaf daar reisde ik met de metro naar de Brandenburger Tor.

Bij de Brandenburger Tor was een anti-Assad-demonstratie aan de gang. Gelukkig verliep het rustig en waren er maar weinig mensen aanwezig. Even wat foto’s maken van de Brandenburger Tor en daarna weer naar mijn kamer om even rust te nemen.

Na een rustmomentje vertrok ik naar station Zoologischer Garten en haalde ik – heel Duits – een broodje falafel. Tja, ik had geen zin om moeilijk te doen qua eten, ik deed het hele weekend al moeilijk genoeg.

Daarna vertrok ik nog even naar Checkpoint Charlie. Daar werd de situatie nagespeeld zoals deze ‘vroeger’ was. Het was indrukwekkend om te beseffen dat het een paar decennia geleden nog echte realiteit was. Ik kon gewoon ongestoord doorlopen, maar dat is natuurlijk niet altijd zo geweest. Morgen nog maar een keertje terug, wat een bijzondere plek. Vrijheid is een groot goed, mensen!

Op de terugweg sprak ik nog met een jongen die vroeg waarom ik hier was. Dat resulteerde in een leuk gesprek. Hij bewonderde mijn lef, dat is altijd leuk om te horen.

Moe, maar zeer voldaan keerde ik terug op mijn kamer. Ik belde nog even met een vriend om even mijn ei kwijt te kunnen. Toen dat gelegd was, besloot ik om met de kippen op stok te gaan.

Dat was deel 2! Lees hier deel 3.

Alleen naar Berlijn als slechtziende – deel 1

In juni 2019 maakte ik ondanks mijn beperkte zicht een reis naar Berlijn, in mijn eentje. Het reisverslag stond nog ergens in mijn Facebook-tijdlijn. Ik heb besloten om het in een licht aangepaste vorm op mijn website te publiceren. Ik wil namelijk niet alleen de mensen die ik ken, maar iedereen laten weten hoe ik dit ervaren heb. Misschien is het nuttig voor als je ook een visuele beperking hebt en graag op reis wilt, of je kunt gewoon goed zien en bent op zoek naar inspiratie voor een trip naar Berlijn.

Dit is deel 1. Deel 2 vind je hier en deel 3 hier.

Foto door Shvets Anna via Pexels

Op een vrijdag in juni 2019 om kwart voor 5 ’s ochtends ging de wekker. Oh nee, het gaat gebeuren. Vandaag ga ik het dan toch echt doen. Ik kan ook in bed blijven liggen en thuisblijven. Die gedachtes spookten door mijn hoofd. Maar nee, ik wil naar Berlijn, dus ik ga naar Berlijn. Toch maar opstaan dan.

Ik wilde er al vroeg zijn, zodat ik wat aan mijn tijd had. Tja, dan moet je toch accepteren dat je niet helemaal goed uitgerust bent. Ik maakte me klaar en stapte om half zeven op de bus. Uiteindelijk kwam ik om 8 uur aan op station Almelo. Ik had ruime overstaptijd, omdat ik een half uur eerder dan nodig was vertrokken.

Toen kwam de trein naar Berlijn aan. Ik hoefde niet in te stappen. Ik kon ook teruggaan. Maar nee, ik dacht: ik wil naar Berlijn, dus ik ga naar Berlijn.

In de trein zat een gezinnetje. Een van de kinderen, een meisje, had moeite om de r uit te spreken. Dus ja, dan maar met de tlein naar Bellijn toe. Ook goed. Ze maakte een mooie tekening samen met haal papa en mama. Daaldool was ze afgeleid en kon Meindelt ongestoold van zijn tleinleis genieten.

Om 13:15 arriveerde de trein in Berlijn. Ik kocht een OV-ticket voor het hele weekend en ik vertrok met de metro naar het station in de buurt van mijn kamer.

Van tevoren had ik alle routes die ik wilde lopen/berijden met het openbaar vervoer uitgezocht via Google Maps. Een flinke klus, maar het zorgde er wel voor dat ik wist wat me op bepaalde plekken te wachten stond qua verkeer en routes. Dat gaf rust.

Eenmaal weer boven de grond herkende ik niet het beeld van Google Maps. Ik liep een straat in, in de hoop de goede gevonden te hebben. Nu weet ik dat mijn eerste ingeving vaak de verkeerde is wat betreft de weg kiezen. Ik liep dus de verkeerde kant op. Met behulp van Google Maps kwam ik uiteindelijk toch nog snel aan bij mijn kamer die ik op Airbnb had gehuurd. Ik regelde alle zaken met de verhuurder en ik nam even wat rust. Belangrijk, want je ori├źnteren met een kokervisie kost veel energie.

Na even uitgerust te hebben besloot ik de stad in te gaan. Dat werd dus een ritje met de metro richting station Zoologischer Garten. Doordat ik van tevoren flink gestudeerd had op een kaart van de metro liep dat gesmeerd. 

Vlakbij station Zoologischer Garten bevinden zich de Ged├Ąchtniskirche en de Kurf├╝rstendamm. Natuurlijk liep ik weer de verkeerde straat in. Uiteindelijk vond ik toch mijn bestemming. Als je dan tussen het geluid van de klokken over straat loopt en de sfeer van de stad voelt, weet je waarvoor je heengegaan bent. Even een wandelingetje over de Kurf├╝rstendamm en daarna even wat eten. De dag was al stressvol genoeg, dus gezond eten had even geen prioriteit. Dat werd dus een KFC’tje.

Er was nog tijd over, dus ik besloot richting de Alexanderplatz te gaan. Daar staat de Fernsehturm, en die moest ik zien. Uiteindelijk besloot ik die te bewaren voor later en stapte ik een paar haltes eerder uit, op de Potsdamer Platz.

Laatstgenoemde krijgt wat mij betreft de titel: saaiste plein van Berlijn. Het was rustig, niet zo mooi en de sfeer vond ik niet fijn. Dan maar weer terug naar mijn appartement, ik was immers al doodmoe. Na een flinke zoektocht op station Potsdamer Platz vond ik mijn trein. Ik besloot een station eerder uit te stappen. Vanaf daar kon ik met de metro naar een bekende plek komen, dus dat was makkelijker. Dacht ik. De overstap naar de metro was niet zo makkelijk. Een meneer schoot me te hulp en begeleidde me naar de metro.

Eenmaal op mijn kamer ging ik redelijk op tijd naar bed. De mentale en lichamelijke voorbereiding op een nieuwe dag was begonnen.

Dat was deel 1! Klik hier voor deel 2.