Noodgedwongen leven zonder rijbewijs: mijn verhaal

Omdat ik slechtziend ben kan ik niet autorijden. Ik heb op veel mensen altijd de indruk overgebracht dat ik daar niet echt mee zit. Ergens is dat ook zo, maar het zit wel iets gecompliceerder. Lees snel verder, want ik zal je het hele verhaal vertellen!

Foto door hosein ashrafosadat via Pexels

Ik red me prima

Laat ik ermee beginnen dat ik me prima red. Het openbaar vervoer is in Nederland prima geregeld (ja, het kan beter, maar het kan ook véél slechter). Ik ben ook zeer behendig in het reizen met het ov, ik ken veel routes en aansluitingen uit mijn hoofd. Daarnaast kan ik vanwege mijn beperking voor een gereduceerd tarief een taxi bellen als het ov geen soelaas biedt. Ook heb ik het geluk dat ik vanuit mijn huis heel veel zaken op loopafstand heb (waaronder meerdere winkelcentra en een busstation).

Ik verwacht in de toekomst ook niet veel hinder te ondervinden van mijn rijbewijsloosheid. Ik wil als zzp’er gaan werken en ik verwacht dat op een flexplek in mijn woonplaats en/of thuis te gaan doen. Bovendien, elke dag naar en van het werk moeten rijden zou mij denk ik strontchagrijnig maken. Alhoewel, elke dag heen en weer in de bus als sardientjes in een blik is natuurlijk ook niet geweldig. 😉

Oh ja, niet te vergeten: ik woon in een huurhuis, dus ik hoef niet om de haverklap allerlei spullen in een bouwmarkt te halen om mijn woning te onderhouden. Ik koop sowieso weinig spullen en als ik eens iets groots koop laat ik het meestal bezorgen. Daarnaast heb ik maar weinig familie, vrienden en kennissen die ver weg wonen op een plek die slecht bereikbaar is met het ov, dus om voor die paar keer per jaar dat ik ze bezoek een paar uur in de trein te zitten is ook niet het einde van de wereld.

Het klimaat en het prijskaartje

Last but not least: autorijden is natuurlijk slecht voor het milieu, en laat ik nou net iemand zijn die ons klimaat een warm hart toedraagt. Ook al zou ik een rijbewijs hebben, ik zou denk ik niet heel snel een auto kopen. Als ik hem niet nodig zou hebben óf hij maakt mijn leven niet een stuk makkelijker, zou ik hem toch in de showroom laten staan. Een auto kopen voor slechts een paar lange ritten per jaar zou ik overigens zonde van mijn geld vinden.

Het lijkt me soms toch wel handig

Maar ja, soms zijn er van die dagen dat ik een rijbewijs weleens mis. Als ik eens wat verder weg wil, kost het vaak meer tijd en ik moet meer plannen. Het gevoel dat je gewoon kunt gaan en staan waar en wanneer je wilt lijkt me toch wel fijn. Als ik bij iemand anders in de auto zit merk ik toch hoeveel gemak die persoon van zijn auto heeft, en dat is best confronterend.

Ik heb het nog nooit gedaan

Ik heb nog nooit ervaren hoe het is om zelf te kunnen rijden, en dat is weleens het onderwerp van piekersessies. Ergens lijkt het me eng, maar ja, dat hebben ook veel mensen die op het punt staan om rijlessen te nemen. De verantwoordelijkheid die je hebt zou mij beangstigen. Aan de andere kant lijkt het me ook fijn. Gewoon kunnen gaan en staan waar en wanneer je wilt. Niet dat ik het nodig heb, maar weten dat het voor mij niet is weggelegd geeft toch een vervelend gevoel.

Niet goed genoeg

Het niet kunnen rijden roept ook het gevoel op van ‘niet goed genoeg zijn’. Ik weet dat dat onzin is. Ik heb gewoon pech op medisch gebied. Ik kan er niets aan doen dat papa en mama mij, zonder dat ze dat zelf wisten, een genetische aandoening hebben meegegeven. Toch zit het gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’ diep, omdat ik in het verleden heel vaak met onbegrip te maken heb gehad.

Tijd voor openheid en oplossingen voor het gepieker

Uiteraard weet ik dat het weinig zin heeft om hierover te piekeren. Ik verander de situatie immers toch niet. Ik heb dit onderwerp jarenlang weggedrukt en gedaan alsof het me niets kan boeien, want ‘ik red me prima en autorijden is toch slecht voor het milieu’. Het neemt echter niet weg dat het soms gewoon vervelend is. Het is toch een gemis, en ik hoef mij er natuurlijk niet voor te schamen om dat uit te spreken. Ik heb dit onderwerp korte tijd geleden bij mijn therapeut neergelegd. Ik denk er ook over om toch eens te kijken of ik eens kan ervaren hoe het is om zelf te kunnen rijden. Dat neemt hopelijk wat piekergedachten weg.

Ik ga positief afsluiten: ik ben blij dat ik ondanks mijn beperking toch behoorlijk mobiel ben en ik vind het stiekem best wel knap dat ik ondanks alles toch maar gewoon mijn ding doe. Niet kunnen autorijden is soms vervelend, maar niet het einde van de wereld.

Een dakloze in de Westerse maatschappij

Wie een beetje doordenkt kan al raden waar deze blog over gaat: het gevoel zich niet thuis te voelen in de Westerse samenleving. Voor mij is dit gevoel niet vreemd. Hoe komt dat? Waarom voel ik dit? Je leest het in deze blog!

Voordat je verder leest: misschien loop jij ook wel met dit gevoel rond. Hopelijk vind je hier herkenning!

Niet voldoen aan de eisen van de samenleving geeft soms een gevoel van eenzaamheid.

Waarom ik dit gevoel heb

In onze samenleving lijkt het te gaan om succesvol zijn, veel geld verdienen, een mooi groot huis/mooie auto/een leuke relatie/et cetera hebben en ga zo maar door. Ik voldoe niet aan dat plaatje en ik zal er ook nooit aan voldoen. Succesvol naar de maatstaven van de maatschappij ben ik niet, want ik heb geen goede baan, ik woon niet in een groot huis, enzovoorts. Soms heb ik het gevoel dat iedereen het ‘beter’ heeft dan ik, en dat voelt niet fijn kan ik je zeggen. Zoals ik al een beetje heb gezegd: veel zaken zijn voor mij ook niet weggelegd. Een voorbeeld: ik verwacht nooit zoveel geld te gaan verdienen dat ik in een mooi, groot huis kan wonen (tenzij ik een rijke partner tegenkom…)

Jezelf vergelijken met anderen

Tja, stiekem weet ik hartstikke goed dat iedereen het doet en dat het geen zin heeft, maar toch: ik vergelijk mezelf regelmatig met anderen.

Maar weet je wat nou het gekke is?

Nou, dat zal ik je vertellen.

Ik wil helemaal niet voldoen aan al die eisen! Hieronder een lijstje met redenen:

  • Een groot huis betekent veel huishouden en onderhoud, en daar heb ik geen zin in;
  • Als ik al kon autorijden, dan kocht ik alleen een auto als ik die echt nodig had (omwille van het klimaat) en dan nog zou het een klein bakkie worden;
  • Ik zou geen hoge functie willen met veel verantwoordelijkheden. Ik zou liever een lage functie hebben met weinig verantwoordelijkheden;
  • Sowieso doe ik liever werk wat ik écht leuk vind met minder hoge inkomsten dan dat ik werk doe met veel inkomsten dat me de keel uithangt;
  • Op dit moment wil ik geen relatie, omdat ik eerst wil leren om tevreden wil zijn met mijn eigen leven.

Oh ja, en ook nog even dit

Vanwege mijn beperkte zicht en mijn autisme zijn veel dingen voor mij niet zo vanzelfsprekend als voor de meeste andere mensen. Ik moet nou eenmaal twintig keer harder mijn best doen dan anderen. Alles kost veel meer energie. Stiekem weet ik dondersgoed dat ik daar niks aan kan doen en dat niemand mij dat kwalijk neemt. Mijn verstand weet het, alleen mijn gevoel kan daar nog niet bij.

Hopelijk komt er een dag dat ik mijn weg in deze maatschappij heb gevonden. Ik heb lange tijd gezegd dat ik niet weet wat ik wil (dan doel ik op werk), maar stiekem weet ik het altijd al dondersgoed. Ik wil gaan vertalen en schrijven. Ik ben lange tijd zo onzeker geweest dat ik dat bestempelde als ‘niet goed genoeg’. Ik heb lange tijd gevonden dat ik allerlei dingen moest kunnen die ik nooit zal kunnen. Ik heb de lat altijd ontzettend hoog voor mezelf gelegd, en dat komt omdat ik in het verleden veel kritiek te verduren heb gehad van mensen die mij juist hadden moeten helpen. Ik zie het nu allemaal in, maar toch merk ik dat ik hulp nodig heb om er echt goed mee om te leren gaan.

Laten we positief afsluiten: mijn gevoel zegt dat ik er over een tijdje klaar voor ben om concrete stappen te zetten. Ik hoop volgend jaar eindelijk te kunnen starten met een talenstudie. Dan is de stip op de horizon eindelijk gezet.

Het komt uiteindelijk echt wel goed met mij!