Daar ben ik weer! #update

Daar ben ik weer! #update

Mijn laatste blog dateert alweer van 27 augustus, oftewel: het is even stil geweest op deze webpagina. Vandaag is het tijd om de stilte te doorbreken! Wat is er allemaal gebeurd in de tussentijd? Waarom is het zo lang stil gebleven? Lees snel verder!

Mijn blog wordt weer wakker uit een diepe slaap! Foto door Joseph Redfield via Pexels

27 augustus

27 augustus, hoe zag mijn leven er toen uit? Mijn vwo-examens waren net achter de rug en ik wilde een jaar gaan werken tot het begin van mijn studie. Ik dacht: als ik toch nog een jaar moet wachten voordat ik kan gaan studeren, kan ik net zo goed werk gaan zoeken. Door een combinatie van omstandigheden had ik al een tijd geen betaald werk meer gehad, en ik wilde er nu weer voor gaan.

Ik stond ook op het punt om weer vrijwilligerswerk te gaan doen.

Een dag later, op 28 augustus (goh), ontving ik het resultaat van mijn examens: alle drie de vakken gehaald!

Hoe liep het af wat betreft werk?

Ik verstuurde een paar sollicitaties en binnen twee weken had ik een proefplaatsing te pakken. Ik ging aan de slag als webshopbeheerder. Na een paar weken bleken de functie en de werkplek toch niet bij me te passen. Het voelde dermate slecht aan dat ik het werk niet volhield.

Wat heb je geleerd en hoe wil je nu verder qua werk?

Ik heb in deze periode ontdekt dat ik toch een talenstudie in deeltijd wil gaan doen. Ik kan dan gewoon in mijn woning in Emmeloord blijven. Als ik naar Groningen zou gaan, zou ik waarschijnlijk voor jaren op kamers moeten tussen de feestende 18-jarigen, en dat wil je natuurlijk niet meer als je 30 bent. Plus, met de deeltijdstudie kan ik hetzelfde bereiken als wat ik met de voltijdstudie in Groningen wilde bereiken (namelijk: vertaler worden).

De deeltijdstudie begint pas volgend jaar. De komende tijd wil ik wel werken, maar ik merk dat ik nu niet te snel keuzes moet maken. Een gesprek met mijn contactpersoon van het UWV herinnerde me eraan dat ik veel te snel wil met alles. Stel dat ik straks ga studeren, en ik wil daarnaast nog blijven werken, dan belast ik mezelf misschien te veel. Bovendien is het voor mij echt belangrijk om wat meer mentale rust te krijgen.

Stel dat naast de studie werken geen optie is, dan lijkt tijdelijk werk een optie. Echter, de kans dat ik passend, tijdelijk werk met de juiste begeleiding vind is vrijwel nul. Het is vanwege mijn visuele beperking geen optie om ongeschoold, praktisch werk aan te nemen. Administratief werk via een uitzendbureau zou misschien nog een optie zijn, maar ik merk wel dat ik graag een jobcoach ter ondersteuning wil (en ook wel nodig heb), en dat zit er bij een tijdelijke uitzendklus niet in.

Ik wil binnenkort misschien met een jobcoach in gesprek om te kijken wat het beste is qua werk en wat er kan. Misschien dat werken er toch wel inzit. Werk in de administratie is nu erg lastig te vinden. Wat misschien wel kan, is werken voor een krant. Het lijkt me leuk en ik zou dat wellicht een aantal uur naast de studie kunnen blijven doen. Ook kan ik misschien proberen wat geld te verdienen met losse schrijfopdrachten. De Wajong is immers een mooi vangnet, maar ik wil het liefst zelf in mijn inkomen kunnen voorzien, ook al lukt dat maar deels.

Trouwens, ik ben er tijdens het werken als webshopbeheerder nog achtergekomen dat ik mijn autisme meer serieus moet nemen. Doordat ik al een tijdje niet gewerkt heb, ben ik een beetje vergeten wat de invloed van mijn autisme op mijn werkleven is. Ik heb het een beetje onderschat. Ik ben weer herinnerd aan wat ik nodig heb om goed te kunnen functioneren. Dit zijn zaken zoals: een duidelijk afgebakend takenpakket en een goede klik met de persoon op wie ik kan terugvallen bij problemen.

De komende tijd blijf ik (als corona niet anders beslist) sowieso vrijwilligerswerk doen. Ik wil immers wat bijdragen aan de maatschappij. Ik help sinds kort weer, net zoals voor corona, nieuwkomers met het leren van onze hoogst interessante taal.

Oh ja, er gebeurde ook nog iets anders…

Na anderhalf jaar corona kreeg mijn liefdesleven weer een boost. Na een eerste bericht via een datingsite en een maand appen ontmoetten we elkaar dan eindelijk in Groningen. Na drie hele leuke dates, veel appcontact en letterlijk uren met elkaar bellen bleek het toch geen match made in heaven te zijn.

De eerste date was overigens al eerder in augustus, de laatste begin september.

Dat er geen toekomst in bleek te zitten heeft echt iets met mij gedaan. Het begon allemaal veelbelovend en dan blijkt het toch niet te gaan lukken. Daarnaast kwam ik mezelf weer eens genadeloos hard tegen. Ik heb echt even tijd nodig gehad om alles te verwerken (en ik ben er nog steeds niet helemaal bovenop). Er was even geen ruimte in mijn hoofd voor het schrijven van een blogje.

Maar ja, zoals altijd: na verloop van tijd zakken dingen ook wel weer naar de achtergrond. Ik ben erg dankbaar voor de ervaring. Het was een leerzame periode die me veel heeft gebracht, bijvoorbeeld de inspiratie om weer werk te gaan zoeken. Van de proefplaatsing die ik daardoor kreeg, ben ik weer wijzer geworden. Sowieso heb ik mezelf weer beter leren kennen.

Oh ja, en niet te vergeten: ook al was het maar voor kort, ik heb het donders leuk gehad met deze persoon.

Voorlopig staat mijn Lexaprofiel op zwart. Daten is leuk, maar geloof me: je moet er wel klaar voor zijn. Stiekem twijfelde ik al een tijdje of ik er klaar voor was, en dat bleek ik dus niet te zijn.

Ik richt me voorlopig even op andere dingen dan de liefde. Mijn eigen ontwikkeling, mijn zelfacceptatie en geluk gaan voor. Die leuke jongen komt later wel.

Psycholoog en therapeut

Sinds kort ben ik bezig om een traject bij de psycholoog op te starten, daarnaast ga ik zo nu en dan naar een therapeut die ik vanuit mijn puberteit ken. Ik wil nu echt investeren in goede hulp om korte metten te maken met overtuigingen uit het verleden en andere zaken. Deze dingen houden mij echt tegen om verder te komen. Van de therapeut kreeg ik het advies om het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te gaan lezen. Ik ben nog niet op de helft, maar ik kan nu al zeggen dat het boek me hele welkome levenslessen heeft geboden. Een aanrader dus!

Oogziekenhuis Rotterdam

Ik zou het bijna vergeten: ik moest deze maand weer voor controle naar het ziekenhuis. Alles zag er goed uit, geen achteruitgang. Het maximale effect van de behandeling is al een tijdje geleden bereikt, dus er is ook geen vooruitgang meer. De lichtgevoeligheid is in de afgelopen maanden afgenomen, maar verder zijn er dus geen veranderingen.

Ik moet ook iets opbiechten

Ik hou het kort: ik had simpelweg even weinig inspiratie voor nieuwe blogs. Ik hoop jullie de komende tijd weer wat meer leesvoer te kunnen bieden.

Dat was het voor nu! Blijf mijn blog gerust volgen en maak je geen zorgen als het even stil blijft. Er komt vanzelf weer een nieuwe post!

Facebook: fb.me/gewoonmeindert

Twitter: https://twitter.com/gewoonmeindert