DEZE namen zie ik graag op het Eurovisiesongfestival!

Het Eurovisiesongfestival van 2021 is nog niet zo lang voorbij. Desondanks verheug ik me alweer op de volgende editie. Vandaag deel ik een paar van mijn voorkeuren wat betreft inzendingen in de komende jaren.

Bron: Pexels/Pixabay

Nederland: Ilse DeLange (maar dan solo) en Davina Michelle

Ilse DeLange werd samen met Waylon tweede op het Songfestival van 2014. In ons land is ze niet meer weg te denken uit de muziekwereld. Ook in Duitsland is ze sinds vorig jaar erg populair. Ze wordt zelfs een van de nieuwe juryleden van Deutschland sucht den Superstar, de Duitse versie van Idols. Het is duidelijk: Ilse kan het nog weleens goed gaan doen in haar eentje.

Nog even een terugblik op 2014:

Nog even over Davina Michelle: onderstaande video zegt toch genoeg? Ze gaf laatst wel aan dat ze volgend jaar zeer waarschijnlijk niet naar het liedjesfestijn afreist.

Finland: Erika Vikman en Aksel Kankaanranta

Erika Vikman is een zangeres die aanstootgevende onderwerpen niet schuwt. Ze zou best wel eens met een leuke, uitdagende act kunnen komen. In latex, op haar knieën voor een foute man bijvoorbeeld. Ik vind het stiekem wel grappig als een land met een opvallende act komt, en Erika Vikman zou dat prima kunnen doen.

Dat ze in haar moedertaal zingt maakt het juist leuk. Fins klinkt heel opmerkelijk, ik hoor nu al een aantal Songfestivalfans hun eigen interpretatie van haar inzending maken. 🙂

Vikman deed vorig jaar mee aan de Finse voorselectie van het Songfestival met het liedje Cicciolina, waarin ze zingt over een pornoactrice. Met het liedje wilde ze taboes doorbreken. Ze werd verslagen door Aksel Kankaanranta, maar Cicciolina werd wel een grote hit in Finland.

Zoals ik al heb vermeld: Aksel Kankaanranta won de Finse voorselectie van het Songfestival, maar ja, toen kwam corona. Dit jaar waagde hij opnieuw zijn kans bij de voorrondes, maar hij werd vijfde. In 2017 werd hij bekend door zijn deelname aan The Voice of Finland, hij eindigde als tweede.

Ik vind Aksel ontzettend authentiek. Hij heeft dan wel niet het uiterlijk van een popster, maar dat maakt het juist interessant. Hij lijkt dichtbij zichzelf te blijven. Zijn nummers gaan ook echt ergens over, en hij heeft een hele herkenbare stem.

Duitsland, Slovenie of Zwitserland: Ben Dolic

Ben Dolic zou vorig jaar voor Duitsland naar het Songfestival, maar ja, corona… Hij komt uit Slovenië, waar hij ook al eens meedeed aan de voorselecties voor het Songfestival. In 2018 eindigde hij als tweede bij The Voice of Germany.

Ben Dolic verdient wat mij betreft echt wel een kans op het Songfestival. Hij heeft een hele herkenbare stem en hij heeft duidelijk star quality. Een veelbelovend artiest die net zoals Michael Schulte een hoge positie voor Duitsland in de wacht kan slepen!

Waar noem ik in het kopje trouwens ook nog Zwitserland? Daar heeft deze jongen ook nog gewoond.

België: Charles

Charles is de artiestennaam van Charlotte Foret. Ze won in 2019 The Voice Belgique, de Franstalige tegenhanger van The Voice van Vlaanderen. Ze timmert hard aan de weg en ze is determined om het te maken als artiest. Als het aan haar ligt is ze niet de zoveelste winnaar die in de vergetelheid raakt. Haar diepe teksten en stoere uiterlijk maken haar erg interessant. Ze vindt het fijn om mensen te helpen met haar teksten.

Ze twijfelt nog over een deelname aan het Songfestival, maar wie weet…

Oh ja, ze schreef mee aan het Belgische Songfestivalnummer van de afgelopen editie: The Wrong Place van Hooverphonic.

Onderstaande video toont een gastoptreden bij The Voice Belgique 2021.

Denemarken: Ben & Tan

Net zoals Aksel Kankaanranta zouden Ben & Tan vorig jaar naar Rotterdam afreizen. Dit jaar werden ze – wat mij betreft helaas – niet geselecteerd voor de Deense voorrondes.

De twee jonge vocalisten leerden elkaar kennen tijdens hun deelname aan de Deense X-Factor. Ze maken prettige muziek met akoestische instrumenten. Dat is eens wat anders dan al die elektronisch klinkende nummers van de laatste tijd, al zijn er zeker wel elektronische invloeden te horen in hun muziek. Ik vind ze erg leuk samen en ze moeten die ene kans simpelweg een keer krijgen.

Noorwegen: KEiiNO

KEiiNO kennen we van hun deelname aan het Eurovisiesongfestival van 2019. Ze werden toen knap zesde dankzij hun favorietenrol bij het publiek. Ik was destijds niet heel enthousiast over ze, maar ik ben eens wat meer nummers van ze gaan luisteren. Deze nummers hebben een hele positieve vibe, af en toe wat jaren ’90-invloeden en positieve teksten.

Dit jaar deden ze opnieuw mee aan de Noorse voorrondes met het nummer Monument, maar ze eindigden op de tweede plaats. Wat mij betreft moeten ze het gewoon nog een keer proberen, want ik denk dat ze nog wel een keer hoog kunnen scoren.

Waar heb ik mijn info vandaan gehaald?

Als Songfestivalkenner kan ik een heleboel uit mijn hoofd opdreunen, maar ik heb ook het een en ander op moeten zoeken. De volgende bronnen had ik nodig:

AD.nl, Davina Michelle wil nog niet naar het Eurovisie Songfestival. https://www.ad.nl/show/davina-michelle-wil-nog-niet-naar-het-eurovisie-songfestival~a2d6df7f/

ESC Daily, Finnish song “Cicciolina” is far more than an Ode to a Porn-star. https://www.escdaily.com/finland-cicciolina-is-far-more-than-an-ode-to-a-porn-star-turned-politician/

Palmans, L. Interview Charles: ‘Ik wilde niet de volgende winnaar van The Voice zijn waar niemand nog iets van zou horen’. Dansende Beren. https://www.dansendeberen.be/2021/04/06/interview-charles-ik-wilde-niet-de-volgende-winnaar-van-the-voice-zijn-waar-niemand-nog-iets-van-zou-horen/

Mijn haat-liefdeverhouding met de zomer

Het is zomer, en ergens vind ik dat leuk en ergens helemaal niet. Veel mensen vinden de zomer het leukste seizoen, en dat is begrijpelijk. Vakantie, mooi weer, noem het maar op. Er zijn echter genoeg redenen waarom ik de zomer niet altijd leuk vind. In dit artikel leg ik je uit wat ik leuk vind aan de zomer en wat niet. Ook vertel ik jullie of ik blij ben als de zomer weer voorbij is.

Voor de zomerhaters: hopelijk bied ik jullie wat herkenning!

Mooi strandje, maar ik ga er niet de hele dag liggen. Foto door Fabian Wiktor via Pexels

Eerst maar eens de leuke kanten aan de zomer

De zomer heeft ons altijd genoeg leuks te bieden. Voor mij is dat vooral op vakantie gaan. Ik ben niet echt iemand van zon, zee, strand (daar later meer over), maar ik hou ervan om nieuwe plekken te ontdekken, me onder te dompelen in een nieuwe wereld en om mijn grenzen te verleggen. Er zijn genoeg plaatsen die ik nog niet ontdekt heb, dus er staan vast nog een boel reisjes voor me in het verschiet.

Verder is de zomer de ideale tijd om eens een dagje uit te gaan, iets wat ik de laatste tijd simpelweg te weinig doe. Vroeger was ik een enorme pretparkfan, en ik vind het nog steeds leuk om af en toe naar een pretpark te gaan. Verder bezoek ik graag dorpen en steden en ik zit graag op het terras.

Tot slot: het is vaak mooi weer in de zomer. Zeker niet altijd, daar straks meer over.

De schaduwkanten van de zomer

Nou, dat was het positieve wel. Er zijn namelijk genoeg redenen waarom ik de zomer niet altijd leuk vind. Ik zal ze hieronder opsommen.

Het weer: de zomer biedt vaak mooi weer, maar regelmatig is het ook te warm. Na twee dagen ben ik de hitte altijd alweer helemaal zat. Negentien graden met af en toe een wolkje vind ik heerlijk.

Weinig te doen: ondanks wat uitjes en met vakantie gaan vermaak ik soms niet echt goed tijdens de zomer. Voor mij duurt de vakantieperiode door omstandigheden altijd lang. Werken in de vakantie is nogal een uitdaging, omdat ik door mijn visuele beperking niet alles goed kan uitvoeren.

Lawaai: in mijn buurt valt dit nog mee, maar in de zomer zitten mensen altijd meer buiten, wat meer lawaai oplevert, ook ‘s avonds laat.

Oh ja, ik moet het toch even zeggen: waarom heeft men altijd drank nodig om het gezellig te hebben? Waarom harde muziek en idioot schreeuwen?

Komkommertijd: werkelijk waar NIETS op tv.

Iedereen gaat op vakantie: leuk natuurlijk, dat vind ik zelf ook. Het is echter vervelend als je een organisatie belt en juist die ene persoon moet spreken die op dat moment lekker aan een van de Spaanse Costa’s ligt te ontspannen.

Het gevoel hebben dat je iets leuks moet doen of bepaalde dingen leuk moet vinden: gelukkig heb ik hier steeds minder last van, maar op de een of andere manier lijkt het alsof het raar is als je niet van het strand houdt, of gewoon in het algemeen van mooi weer. Jullie raden het al: ik ben niet echt een strandmens. Twee uurtjes aan de zee, nou, oké dan, maar ook echt niet meer.

Conclusie: ben ik altijd blij als de zomer weer voorbij is?

Zoals ik al heb gezegd heeft de zomer zo zijn leuke kanten. Het is dé tijd om erop uit te gaan. De schaduwkanten maken het voor mij echter zo dat ik altijd blij ben als het weer september is. Alles is dan weer lekker normaal. Er heerst weer rust, reinheid en regelmaat. Het weer wordt wat normaler en er is weer van alles op tv.

De komende tijd geniet ik van de leuke dingen, maar ik kijk ook uit naar september.

Is de zomer jouw favoriete seizoen? Zo nee, naar welk seizoen kijk jij altijd uit?

Update gentherapie #5: drie maanden later

Afgelopen week was het zo’n drie maanden geleden dat ik in het Oogziekenhuis van Rotterdam behandeld ben. Op 13 juli werd ik weer de hele dag doorgemeten om te kijken wat de effecten van de behandeling zijn. Lees snel verder als je wilt weten hoe het er nu voor staat!

‘Oogbehandelingsstad’, of toch ‘Songfestivalstad’? Foto door Henk Mohabier via Pexels

Eerst nog even dit:

Begin juli was ik ook nog voor een controle in het ziekenhuis. De oogdruk was toen flink gezakt. Dat komt hoogstwaarschijnlijk doordat ik inmiddels al enkele weken ben gestopt met de prednisolon. Een tijdje terug mocht ik ook stoppen met een van de oogdruppels tegen hoge oogdruk.

13 juli

Het was weer een lange dag. Ik zal er niet langdradig over schrijven. De resultaten bleken heel positief. Het zien in het donker was nog steeds duidelijk beter (al merk ik dat natuurlijk zelf ook). Mijn gezichtsveld is in vergelijking met de laatste controle voor de behandeling gelijk gebleven. Dat is erg positief, ook als je bedenkt dat de oogdruk een tijdje te hoog is geweest. Het lijkt erop dat dit geen schade heeft aangericht. Qua gezichtsscherpte zit ik ook wederom op 50 à 60%.

Ik moet ook niet vergeten te vermelden dat de oogdruk weer helemaal in orde is. Een pilletje daartegen gebruik ik nu ook niet meer, en over een week moet ik naar de opticien om de oogdruk te laten meten. Als die dan nog in orde is, mag ik waarschijnlijk ook met de laatste oogdruppels stoppen en dan ben ik helemaal van de medicijnen af.

Wat ook erg positief is, is dat ik pas over drie maanden weer naar het ziekenhuis moet. Dat geeft rust, omdat ik de afgelopen drie maanden al zo vaak in Rotterdam ben geweest dat ik de weg ernaartoe zowat kan dromen.

Dus nu helemaal niets meer aan je hoofd?

Nee, niet helemaal. Volgende week heb ik de mondelinge examens, en wat betreft corona blijf ik nog even op mijn hoede, maar het is heel fijn dat ik niet meer om de twee weken naar Rotterdam hoef.

Oh ja, en nog even dit:

Voor mijn gevoel is mijn lichtgevoeligheid iets aan het afzakken. Ik hoop dat die ontwikkeling doorzet de komende tijd.

Dat was het voor nu. In oktober moet ik weer naar Rotterdam voor de ‘zesmaandencontrole’. Waarschijnlijk komen daar weinig spannende dingen uit. ‘Gentherapie-updates’ zullen er de komende tijd waarschijnlijk ook niet meer komen, maar als ik weer iets te melden heb, dan laat ik het jullie natuurlijk weer weten.