Minimalisme met Meindert

Ik hou van leven met zo weinig mogelijk spullen. Veel spullen kopen terwijl dat niet echt nodig is is slecht voor het milieu. Onnodige troep veroorzaakt bij mij ook stress, daarnaast raak ik snel het overzicht kwijt als er van alles rondslingert door mijn woning. In deze blog geef ik je vanuit mijn eigen ervaring tips voor een leven zonder te veel spullen en troep.

Hier kan vast wel iets van weg! Foto door Engin Akyurt via Pexels

Heb ik het wel echt nodig?

Iets kopen is erg makkelijk. Je gaat zo even naar de winkel of bestelt iets online. Al snel haal je iets in huis, en later denk je soms: eigenlijk had ik dit niet echt nodig. Mijn beste tip om troep in huis te voorkomen is daarom ook: heb je iets niet nodig of word je er niet gelukkig van, koop het dan ook niet. Ga trouwens ook niet uit verveling shoppen, ga iets anders doen.

Kleding

Ik heb alleen kleding die ik ook echt regelmatig draag. Een paar broeken, t-shirts en truien, gewoon genoeg om de week mee door te komen met 1 à 2 wasjes op dertig graden per week.

Ik ben overigens ook geen type dat elk jaar een volledig nieuwe garderobe koopt. Niet nodig en ook ontzettend slecht voor mijn portemonnee. Hopelijk hoef ik je niet te vertellen dat de kledingindustrie ook nog eens ontzettend slecht is voor het milieu.

Ik doe altijd enkele jaren met een item. Alleen als iets kapot/versleten is of als ik er écht op uitgekeken ben koop ik pas iets nieuws. Waarom zou je iets dat goed en mooi is vervangen voor iets nieuws? Met t-shirts doe ik zo’n drie à vier jaar. Broeken gaan pas weg als ze kapot zijn. Mijn winterjas heb ik al bijna negen (!) jaar, en mijn zomerjas ook al iets van zes jaar. Ik denk er overigens wel over om ze beiden toch eens te vervangen voor nieuwe exemplaren. 😉

Het is ook verstandig om eens door je kledingkast te spitten. Heb je items die je al een jaar of langer niet draagt? Breng ze naar de kringloop of geef ze weg. Het is fijn om een overzichtelijke kledingkast te hebben met slechts de items die je ook echt draagt, in plaats van een overvolle kledingkast waarin je steeds van alles moet zoeken, terwijl je meer dan de helft van wat er in ligt zelden of niet draagt.

Administratie

Ik kies ervoor om zoveel mogelijk post digitaal te ontvangen. Post van bijvoorbeeld de Belastingdienst of de zorgverzekeraar staat op die manier automatisch netjes geordend in je account. Handig toch? Het scheelt een boel papier en ik hoef er niet lang naar te zoeken.

Als ik een verveelmomentje heb pak ik nog wel eens mijn fysieke mappen erbij en ga ik ze doorspitten. Vaak kan er wel iets weg. Zo bewaar ik overzicht.

Bepaalde documenten mogen na vijf jaar door de papierversnipperaar. Aan het begin van ieder jaar gooi ik bijvoorbeeld alle bankafschriften weg die ouder zijn dan vijf jaar.

Is de post binnen. Doe het na het lezen (als je er verder even niets meer mee moet doen) meteen in een map en laat het niet rondslingeren. Heb je écht geen tijd om de post meteen te archiveren. Zorg ervoor dat je een bakje hebt waar je alle post in kan doen die nog gearchiveerd moet worden en doe de post in een map als je even tijd hebt.

Computer

Ook je computer of laptop kan een zootje worden. Sommige mensen hebben een hele brij aan bestanden op hun schijf staan die ze niet meer gebruiken. Let erop dat je niet te pas en te onpas van alles downloadt, dat voorkomt al een boel troep. Ga daarnaast regelmatig eens door je digitale mappen heen, en gooi weg wat weg kan.

Oh ja, ruim regelmatig je mailbox op!

Spullen van vroeger/spullen met emotionele waarde

Dit is een moeilijke categorie, hier ga je het liefst voorzichtig mee om. Als je kasten of laden echter uitpuilen met spullen van vroegâh, dan kan het nuttig zijn om toch eens wat uit te gaan zoeken. Bekijk alles nog eens goed, houd alles nog eens vast. Betekent het echt zo veel voor je? Moet je al die dertig kindertekeningen bewaren? Is vijf ook goed? Wist je überhaupt nog dat je die foto’s nog had liggen? Bepaal aan de hand van dit soort vragen of je iets wilt bewaren of weg wilt doen. Je kunt werken met twee dozen: bewaren of weg. Geen ‘twijfeldoos’!

Spullen verkopen

Ook ik heb weleens spullen in huis die ik niet meer gebruik, al zijn dat er tegenwoordig niet veel.

Kleine spullen die weinig of geen geld opleveren bij verkoop zet ik op Facebook. Iedere stad of gemeente heeft wel een ‘verkoophoek’. Het is een mooie plek om van je spullen af te komen. Ik vraag voor mijn spullen altijd een klein bedrag. Heb ik het na een week nog niet verkocht, dan gaat de prijs omlaag of wordt het gratis. Na nog een week weer niet verkocht? Dan gaat het naar de kringloop. Misschien voelt dit voor jou ook als een goede leidraad?

Grote spullen met waarde zet ik op Marktplaats.

Dat was het voor nu. Ik hoop dat je iets aan mijn tips hebt gehad. Graag wilde ik niet een doorsnee ‘minimalismeblogje’ schrijven, ik wilde echt mijn eigen visie op het onderwerp geven. Laat me weten of dat een beetje is gelukt! 🙂 

Nog even de belangrijkste tips op een rijtje:

  • Heb je het niet nodig of word je er niet blij van? Koop het niet;
  • Houd alles netjes bij.

Corona en autisme: mijn verhaal

Medio maart 2020 gingen de beperkende maatregelen vanwege het coronavirus in. Meer dan 15 maanden later leven we in een periode waarin vrijwel alles weer kan. Deze rare periode die nu bijna achter ons lijkt te liggen heeft veel impact gehad op iedereen. Wat was de impact op mij als persoon met autisme?

Foto door Edward Jenner via Pexels

Jij hebt dus autisme?

De meeste mensen die mij kennen weten het wel, maar voor degenen die het nog niet weten: ik heb autisme. Als kind had ik daardoor een boel gedragsproblemen, maar tegenwoordig heb ik met een heleboel zaken leren omgaan. Zo kan ik bijvoorbeeld prima contact leggen met anderen (nou ja, dat vind ik zelf ;). Waar ik nu nog het meeste last van heb is overprikkeling en stress.

Het begin

Toen het coronavirus zich steeds meer verspreidde door Europa dacht ik al: hier gaan wij ook mee te maken krijgen. De berichten uit het buitenland werden steeds alarmerender en toen men in Italië overwoog om het land deels in lockdown te plaatsen sloeg bij mij de paniek toe. Nee, niet ook in Nederland! Wat als het gebeurt? Hoe dan verder?

Uiteindelijk brak het virus ook hier in Nederland uit. Ik dacht: als de GGD er gelijk bovenop zit, is de uitbraak misschien nog onder controle te houden. Dat lukte niet. Ook Nederland ontkwam niet aan maatregelen. ‘Gelukkig’ werd het voor ons een ‘intelligente lockdown’. Thuisblijven was niet verplicht, wel een advies.

In het begin was ik erg zoekende naar hoe ik met de maatregelen om moest gaan. Mijn vrijwilligerswerk viel weg, dus ook mijn structuur voor een groot deel. Mijn dagen vullen werd knap lastig. Ik woon alleen, en ik was het gewend om in de weekenden vaak bij mijn ouders te verblijven. Hoe moest dat met de anderhalve meter?

Ik werd compleet overgeleverd aan mijn eigen gedachten, en dus ging ik veel piekeren. Iets wat ik al meer dan genoeg deed. Ik heb veel paniekaanvallen gehad, waar ik maar moeilijk uitkwam.

Ik besloot vaak bij mijn ouders langs te gaan. Zo nu en dan maakten we een wandeling, uiteraard niet met meer personen dan toegestaan op dat moment. Om naar hen toe te gaan ging ik met de bus. Ik had immers weinig andere opties voor vervoer en ik wilde niet vereenzamen. De reizen waren voor mij noodzakelijk.

Ik vormde een soort bubbel met mijn ouders. Andere contacten vermeed ik zoveel mogelijk.

Eindelijk versoepelingen

In de zomer van 2020 werden de maatregelen afgebouwd. Ik ben zelf voorzichtig weer wat meer gaan doen en ik heb nog een aantal keer met vrienden afgesproken. Dat had ik ook wel nodig na maandenlang veel binnenzitten met weinig variërende contacten. Op een terrasje zitten was wel erg fijn!

Dat mensen met autisme geen behoefte hebben aan contact is niet per se waar. In mijn geval gaat het om de balans. Ik heb het juist nodig om af en toe fijn te kunnen afspreken met iemand en om toch meerdere mensen te zien gedurende een week. Er zijn echter ook momenten waarop ik denk: ik heb even geen zin in contact, en dan vind ik het fijn om alleen thuis te zijn.

En toen was het feest voorbij

Vanaf september 2020 ging het weer de verkeerde kant op met corona. Het aantal nieuwe besmettingen per dag liep steeds meer op, en de onrust nam bij mij toe. Ik dacht: waarom grijpt de overheid niet in?

In die periode begon ik met een studie, die ik voornamelijk digitaal vanuit huis, dus eenzaam en alleen moest volgen. Ik stopte al snel, omdat de studie niet voldoende aansloot bij mijn interesses. Ik realiseerde me dat ik moest gaan voor mijn dromen en ik ging VWO-vakken volgen om een jaar later naar de universiteit te kunnen gaan om een talenstudie te gaan doen. Dat zorgde ervoor dat ik weer een doel voor ogen had. Dat maakt het leven alweer een stuk draaglijker.

Half oktober ging de gedeeltelijke lockdown in. Horeca-uitjes zaten er niet meer in, maar ik vond dat al niet meer verantwoord door de hoge besmettingscijfers, dus ik deed dat al langer niet meer.

Later dat najaar wilde ik mijn vrijwillligerswerk toch weer proberen op te pakken, maar dat kon helaas niet vanwege de geldende maatregelen. Dat vond ik erg jammer, want het vrijwilligerswerk zorgde ervoor dat ik mij na jaren eens een keer nuttig voelde voor de maatschappij. Corona pakte dat bruut van me af, terwijl het mijn zelfverzekerdheid juist zo’n boost had gegeven. Ik vermaakte me gelukkig met mijn VWO-vakken, dat gaf mij ook de energie die ik nodig had.

Harde lockdown

Half december werden de maatregelen een stuk strenger, en vanwege de dreiging van de alfavariant leek het erop dat we voorlopig in de ‘harde lockdown’ zouden blijven. Ik wist dat het een saaie tijd zou gaan worden, maar we hadden eerder dat jaar al een lockdown gehad. Ik wist daardoor beter hoe ik met de situatie om moest gaan en dat voorkwam veel onrust en paniek. Ik zette de schouders eronder en ik dacht: het komt ooit goed. Zeker toen het bericht kwam dat het eerste vaccin werd goedgekeurd.

Ondertussen zat ik alweer in de bubbel met mijn ouders, ik zag slechts sporadisch andere mensen.

De stress kwam terug

Ik kreeg echter weer ontzettend veel last van stress toen de behandeling met de gentherapie voor mijn ogen beschikbaar kwam. Moest ik dit nu wel doen met al die hoge besmettingscijfers? Ik heb een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel. Al die extra bewegingen en contactmomenten zouden de kans op besmetting alleen maar groter maken en ik zou me zo schuldig voelen als ik iemand – of erger nog: meerdere mensen – zou aansteken. Ik wilde echter ook niet te lang wachten met de behandeling, omdat ik niet met mijn examens en mijn toekomstige studie in de knel wou komen. En nog belangrijker: door langer te wachten konden mijn ogen verder achteruitgaan. Deze moeilijke kwestie veroorzaakte een hoop gepieker.

Blij zijn dat ik in aanmerking kwam voor de behandeling was gewoon moeilijk door alle stress.

Ik besloot de behandeling toch voor mijn examens te gaan doen, in april. Ik ben wekenlang erg zenuwachtig geweest. Als het maar niet misgaat, als het maar niet gebeurt! Ik was zo bang dat ik iemand zou gaan besmetten of dat mijn behandeling uitgesteld zou worden door corona en dat daardoor mijn toekomstplannen in de war geschopt zouden worden. De paniekaanvallen kreeg ik maar moeilijk onder controle. Ik zocht ook nog minder mensen op om besmetting vlak voor mijn behandeling te voorkomen, en dat maakte dat ik me nog eenzamer ging voelen dan ik al deed.

En toen was er licht

Tijdens het behandeltraject zijn er geen coronagerelateerde problemen voorgevallen, en dat terwijl de besmettingscijfers in Nederland toen hoog waren (april 2021). Ook gedurende de periode met de nacontroles hebben er tot nu toe geen alarmbellen geklonken. Gelukkig maar!

Vanaf mei daalden alle coronacijfers snel en werden de maatregelen steeds verder afgebouwd. Ik gedraag me vanwege mijn examens nog een beetje voorzichtig, ik wil natuurlijk niet in quarantaine moeten als ik een examen moet doen.

Tol

Ik ben blij dat het de goede kant opgaat wat betreft de coronacijfers. Al die maanden maatregelen en de bijkomende verveling, eenzaamheid, stress en paniek hebben wel echt hun tol geëist. Een gevolg daarvan is dat ik heel snel in paniek raak of gestresst ben. Daarnaast ben ik door het gebrek aan sociale contacten en het wegvallen van mijn vrijwilligerswerk ook een stukje van mijn opgebouwde zelfvertrouwen kwijt. Ik merk ook iets meer ‘sociale angst’: ik zie er tegenop om me weer in grote groepen te bevinden. Tot slot: ik word heel snel moe van alle indrukken. Ik ben het namelijk niet meer gewend om vaak ergens naar toe te gaan.

Ik zou in september dit jaar met een nieuwe studie gaan beginnen, maar die stap komt voor mij nu te vroeg. Ik ga de komende tijd gebruiken om langzaam weer wat dingen op te pakken, zoals vrijwilligerswerk. Dat vraagt minder van me. Volgend jaar hoop ik wel klaar te zijn voor de studie.

De positieve gevolgen

De positieve gevolgen van corona hebben niet per se met mijn autisme te maken, maar ik wil ze toch even benoemen. Ik ben alles meer gaan waarderen. Echt werkelijk waar NIETS is vanzelfsprekend, zelfs iemand een knuffel geven is dat niet. Ik heb me gerealiseerd dat ik nog meer wil genieten van alles wat het leven te bieden heeft en daarom wil ik ook veel leuke dingen gaan doen als ik de twee coronavaccinaties heb gehad.

Zoals je hebt kunnen lezen heeft de coronatijd er bij mij nogal ingehakt. Ik ben er echter van overtuigd dat ik hier sterker uit ga komen. Ik ga voor sommige dingen wat hulp en begeleiding zoeken en daarnaast wil ik mijn leven zoveel mogelijk weer oppakken en vooral: genieten.

Update gentherapie #4: eindelijk stoppen met de medicatie?

Gisteren was ik weer in het ziekenhuis voor een controle. De keer daarvoor was de oogdruk weer goed, maar moest ik nog wel veel medicatie blijven gebruiken. Hoe is het nu?

Altijd maar die oogdruk!

De oogdruk was toch weer een beetje problematisch de afgelopen tijd. Vorige week stuurde mijn oogarts me naar de opticien om de oogdruk te laten meten. Die bleek toch weer te hoog te zijn. Ik moest trouw blijven doorgaan met de oogdrukmedicatie. Dat terwijl ik net zou stoppen met een tablet. Daar kreeg ik namelijk last van. Twee weken terug kreeg ik daardoor last van mijn blaas en ‘s avonds belandde ik nog bij de huisarts vanwege nierstenen. De daarbij horende pijn zakte gelukkig vanzelf af en kwam ook niet meer terug. De huisarts zei dat ik maar weer moest bellen als ik opnieuw last kreeg. Zoals gezegd: de pijn kwam niet meer terug.

Gisteren in het ziekenhuis was de oogdruk ook nog te hoog, maar wel lager dan op 18 mei. Een van mijn oogzenuwen was een beetje gezwollen, waarschijnlijk door de druk.

Er is echter licht aan het einde van de kokervisie (badum tss). Ik mag binnenkort stoppen met prednisolon druppelen. De verhoogde druk heeft zeer waarschijnlijk met dit middel te maken. Met de oogdrukmedicatie moet ik nog wel wat langer doorgaan.

Begin juli heb ik opnieuw een controle, dan gaat men kijken of de oogdruk goed is en of de oogzenuw er goed uitziet.

Examens

Ik zit nu ook in mijn examentijd. Helaas heb ik er weer een aantal moeten uitstellen, omdat ik weer last heb gekregen van de wazigheid die ik in mei ook al had. Hopelijk trekt deze weer gauw weg. Ik denk dat het een bijwerking van de prednisolon is. Hopelijk lukt het om de gemiste examens in augustus nog in te halen.

Mocht het niet lukken met de examens, dan is dat jammer, maar geen ramp. Ik heb namelijk besloten dat ik mijn studie een jaar ga uitstellen. De stress van de afgelopen tijd (door corona, behandeling en nog wat andere dingen) heeft nogal zijn tol geëist en ik merk dat ik op mentaal vlak eerst nog even aan een aantal zaken wil werken, zodat ik straks met een goed gevoel een nieuwe stap in mijn leven kan zetten. Verder wil ik het komende schooljaar gebruiken om (vrijwilligers)werkervaring op te doen, te schrijven en ook zeker om een beetje te ontspannen.

Voordat je stopt met schrijven: is er qua zicht nog iets veranderd?

Naast de wazigheid die weer is gaan opspelen verder niets. Geen verbetering, maar ook geen verslechtering voor mijn gevoel.

Zoals ik al schreef: begin juli moet ik weer naar het ziekenhuis voor controle. Als er niets zeer noemenswaardigs is, komt er op dat moment geen nieuwe update. Na 13 juli komt er zeker weer eentje, als ik weer een hele dag compleet wordt doorgemeten om de effecten van de behandeling te monitoren.

Nieuwe website

Welkom op mijn nieuwe pagina! Mijn nieuwe blogs worden vanaf nu hier geplaatst, op www.gewoonmeindert.nl in plaats van op www.gewoonmeindert.com. Ik heb alles handmatig overgezet. Het overzetten kon ook op een andere manier, maar daar begreep ik niets van. Ik besloot dus mijn website opnieuw op te zetten.

Waarom een nieuwe website?

Ik liet mijn website eerst door WordPress zelf hosten, maar ik liep tegen te veel beperkingen aan. Daarom wilde ik de hosting via Strato gaan doen. Nu kan ik gebruik maken van WordPress, maar dan met meer functies.

Feedback

Het overzetten zal wellicht niet helemaal vlekkeloos verlopen zijn. Zie je iets wat niet helemaal is zoals het zou moeten zijn, laat het me weten.