Het raarste jaar ooit

De titel zegt het al. wat een jaar was dit zeg. Het was voor ons allemaal een jaar om nooit meer te vergeten, en dat niet echt om een leuke reden. We zijn allemaal op onze eigen manier met een situatie omgegaan die ons nog nooit eerder overkomen is. Hoe was dit jaar voor mij? Hoe heb ik mijzelf overeind gehouden? Wat zijn – ondanks alles – de mooie dingen die dit jaar gebracht heeft? Je leest het in mijn ‘jaarverslag’ van 2020.

Na een heerlijke avond in een restaurantje met mijn ouders, zusje en aankomende zwager was het tijd om de jaren ‘10 van de eenentwintigste eeuw vaarwel te zeggen. Januari begon weer eens met een boel plannen. Vrijwilligerswerk, lekker socializen, leuke reisjes maken en uiteraard weer gaan studeren. In de eerste maand van het jaar sprak ik met wat vrienden af, begon mijn vrijwilligerswerk weer na twee weken kerstvakantie en had ik nog een date. Van dat ene virus in China werd de genetische code gedeeld en ondanks het feit dat Wuhan lamgelegd werd, maakte men zich hier nog niet echt zorgen.

Februari. Het leven kabbelde door. In Italië begon een corona-uitbraak uit de hand te lopen. Ik voorspelde al niet veel goeds voor de rest van Europa. Toch nam ik het risico om een paar daagjes naar Londen te boeken in april, samen met een vriend. Altijd positief blijven, we zien wel wat er gebeurt als het niet doorgaat. Deze maand had ik nog een gesprek bij Hogeschool Windesheim, de plek waar ik mijn studie HBO-Rechten wilde gaan volgen. Tot slot verscheen er een artikel in het blad Winq waarin ik werd geportretteerd en geïnterviewd over mijn visuele beperking en mijn liefdesleven.

Maart. Corona was in Nederland. ‘Overheid, aanpakken nu!’ dacht ik. ‘We moeten dit indammen.’ Half maart bleek dat niet te gaan. Nederland ging in een ‘intelligente lockdown’. We moesten zoveel mogelijk thuisblijven. Thuiswerken en de heilige en de inmiddels al lang en breed uitgekotste ‘anderhalve meter’ werden de norm.

Waarom moet dit gebeuren op het moment dat ik eindelijk eens in zo’n positieve flow zit?

Waarom nu, net nu ik dit jaar eindelijk wil beginnen met die studie?

Waarom moet dit gebeuren in een periode waarin ik eindelijk een beetje opkrabbel uit de shit van de afgelopen jaren?

Waarom nu, nu het Songfestival eens een keer in Nederland gehouden zou worden?

Het was niet anders. De coronacrisis werd de onverbiddelijke werkelijkheid. Mijn vrijwilligerswerk werd platgelegd en daardoor kwam ik weer thuis te zitten, Oh ja, dat had ik nog niet genoeg gedaan in mijn korte leven. Ik moest me erbij neerleggen.

Veel alleen zitten in mijn appartement leek mij een grote nachtmerrie. Ik was ontzettend bang om te gaan vereenzamen, en dat terwijl we niet wisten hoe lang dit allemaal zou gaan duren. De onzekerheid maakte me gek. Ik besloot regelmatig naar mijn ouders te gaan. Verder beperkte ik mijn contacten zoveel mogelijk, ging ik drukte zoveel mogelijk uit de weg en kwam ik in zo weinig mogelijk winkels. Mijn afhankelijkheid van het openbaar vervoer deed mij besluiten om wel met de bus naar mijn ouders te gaan. Ik koos de rustige tijden uit en beschouwde deze reizen als noodzaak.

Nee jongens, ik ben eerlijk. Ik wist in het begin al dat de coronacrisis minstens een aantal maanden ging duren. Als ik al die maanden alleen in huis had moeten zitten, had ik het – ook al zou ik regelmatig bezoek krijgen – niet overleefd. Dat klinkt heftig, maar het is zo. Ik ben mijn ouders dan ook heel dankbaar dat ze er voor me wilden zijn.

De maanden tot september zat ik zonder werk, studie of vrijwilligerswerk. Die tijd wilde ik nuttig besteden. Ik heb veel blogs geschreven, niet alleen op mijn eigen webpagina, maar ook voor de Oogvereniging. Daarnaast begon ik een paar nieuwe talen te oefenen en ik begon met een cursus muziekproductie. Uit financiële overwegingen stopte ik in juni namelijk met zangles en ik wilde vanaf dat moment echt doorpakken met de muziek. Ik wilde covers gaan plaatsen op YouTube met zelfgeproduceerde muziek. Helaas liep ik nog tegen veel problemen aan, waardoor het nog niet echt van de grond is gekomen. Ik wil waarschijnlijk volgend jaar overstappen op een MacBook, want een van de problemen is mijn huidige laptop.

In de zomer werden de coronamaatregelen versoepeld en ondanks dat ben ik niet op vakantie geweest. Ik heb het bij een dagje Münster gehouden. Ik ben ook nog een aantal keer met mijn moeder op pad geweest en ik heb nog een aantal keer met vrienden afgesproken. Ik probeerde mijn sociale kring echter nog steeds te beperken en ik deed mijn best om drukte te vermijden.

In september begon ik dan eindelijk met de studie. De lessen waren grotendeels online, maar we moesten het er maar mee doen. Ik had de hoop vanaf het tweede jaar weer een beetje normaal les te krijgen.

Op een gegeven moment liep ik echter muurvast. Ik begon over van alles en nog wat na te denken en ik trok een conclusie. Ik heb weer een te veilige keuze gemaakt. Ik heb mij weer laten leiden door angsten in plaats van door dromen. Ik dacht met HBO-Rechten zeker wel een baan te kunnen vinden, zekerheid dus. Echter, ik bleek de studie toch niet zo leuk te vinden. De manier van werken op het hbo beviel mij ook niet, veel te praktisch en te veel samenwerken. Er bleef maar één ding over: een talenstudie aan de universiteit.

Ik ben er nooit klaar voor geweest om in een vreemde stad op kamers te gaan, maar nu wil ik de stap wel gaan zetten. Ik ben de afgelopen jaren een stuk zelfstandiger geworden en ik wil stiekem graag weg uit het gat waar ik nu woon. Daarnaast heb ik altijd gedacht dat je met talen niets kunt, maar ik begin nu ook te ontdekken dat dat wel meevalt.

Ik schreef mij uit bij de hogeschool en ik begon direct met drie vwo-vakken. Deze zouden mij, omdat ik 21+ ben, al toegang kunnen geven tot de studie die ik wil gaan doen.

In november schreef ik mij in voor de bachelor Europese Talen & Culturen in Groningen. November is helaas ook een maand geweest waarin ik nog flink worstelde met een stukje uit mijn verleden. Ik had een flinke terugval. Het is noodzakelijk dat ik hulp ga zoeken om dat een plek te kunnen geven. Ik denk nu wel dat ik weet welke hulp ik nodig heb.

In december kwam ik na wat wikken en wegen erachter dat een therapeut die ik van vroeger ken mij kan helpen met mijn problemen. Ik heb met haar afgesproken dat ik in januari bij haar langskom. Verder kreeg ik op de valreep van de maand nog een telefoontje van een oogarts uit Rotterdam. Een gentherapie die mij erg kan helpen wordt volgend jaar in Nederland goedgekeurd. Het is een behandeling waardoor mijn zicht significant kan verbeteren. Over de langetermijneffecten is nog niet veel bekend en er is een redelijke kans op ernstige bijwerkingen. Volgend jaar ga ik naar het Oogziekenhuis in Rotterdam om eens goed met de arts te praten voordat ik een beslissing neem.

Korte samenvatting van 2020: het was op sommige vlakken echt ronduit een klotejaar, maar ik ben blij dat ik ondanks alles toch weer een doel heb gevonden in mijn leven en dat ik iets heb om naartoe te werken. Daarnaast is er op medisch vlak ook – letterlijk – licht aan het einde van de tunnel.

Mijn plannen voor volgend jaar (als er niet weer een of ander raar virus uitbreekt, ik doodgeslagen wordt door kaboutertjes of als ik niet opgegeten wordt door onze overleden huisdieren van vroeger, want ja, je weet maar nooit wat er in het leven gebeurt):

  • Therapie volgen om mijn verleden een plek te kunnen geven
  • Voorbereiden op mijn studie in Groningen (hopelijk slagen voor de examens en een kamer vinden)
  • Hopelijk een vaccin halen, zodat ik een chip in mijn lichaam heb waardoor de overheid mij kan besturen *kuch* ik meehelp aan het beëindigen van deze vreselijke pandemie
  • Misschien wel een behandeling krijgen waardoor mijn zicht verbetert
  • Een leuk leven leiden met minder zorgen

Tegen iedereen wil ik zeggen: een gelukkig 2021! Laten we hopen dat we over een paar maanden weer iets normaler kunnen leven! Maar voor nu, stay safe!