2019, dat was het dan

2019. Het zit er alweer op en wat is het ondanks alles snel gegaan! Er is veel gebeurd, minder leuke dingen maar ook hele leuke dingen.

Het jaar begon met veel nieuwe plannen. Ik wilde werk vinden, mijn sociale netwerk uitbreiden en misschien weer een opleiding gaan doen. In januari kreeg ik een nieuwe ambulante coach die mij al met heel veel dingen heeft kunnen helpen.

Mijn sociale netwerk uitbreiden begon goed. In februari blies ik een oude vriendschap nieuw leven in en ik ging naar een high tea die werd georganiseerd voor en door blinde en slechtziende jongeren. Het is leuk en fijn om ervaringen uit te kunnen wisselen, daar leer je veel van.

In maart liep ik ondanks het slechte weer mee in de Klimaatmars in Amsterdam. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik iets heb bijgedragen aan meer rechtvaardigheid en een betere wereld. Daarnaast woonde ik na jaren eindelijk eens een open avond van een school voor tolken en vertalers bij. Omdat ik met de opleiding weinig toekomstperspectief heb, besloot ik dat ik beter een ander plan kon trekken.

April was een maand waarin vrij veel gebeurde. Ik ging naar Hogeschool Windesheim en Landstede MBO om meer informatie in te winnen over opleidingen. Eindelijk kon ik een bepaald ‘iets’ loslaten: het idee dat hbo beter is dan mbo. Ik was nog bijna nooit binnen de muren van een normale school geweest, dus om dat eens te doen schiep ook veel duidelijkheid. April was ook nog de maand waarin ik oom werd van twee prachtige meisjes en ik begon met vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum in Luttelgeest. Verder leerde ik een van mijn huidige vrienden kennen en ik zette een belangrijke stap in de acceptatie van mijzelf: ik begon een herkenningsstok te gebruiken in het verkeer, zodat mensen begrijpen dat ze te maken hebben met iemand die visueel beperkt is. Oh ja, dat was nog niet alles: ik heb in april ook nog een hele leerzame date-periode gehad. Kort daarna leerde ik hoe ik veel ontspannender met dates om kan gaan. Wat een opluchting!

In mei volgden een aantal meeloopdagen bij organisaties die asielzoekers en statushouders begeleiden. Verder was het natuurlijk erg leuk dat Nederland na 44 jaar eindelijk weer een keer het Songfestival won. In mei ontstond ook het plan om naar Berlijn te gaan, in mijn eentje. Ik deelde met een vriend dat ik dat weleens zou willen, maar dat ik niet wist of ik het zou durven. Hij zei tegen mij: waarom zou je het niet kunnen? Deze simpele vraag liet het balletje rollen.

In juni besloot ik om de trein naar de Duitse hoofdstad te nemen en daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Ik ben sinds toen nog meer op gaan staan voor mijn eigen ideeën en plannen. Daarnaast laat ik mij nu nog minder leiden door wat andere mensen voor mij willen, maar wat ik zelf diep van binnen niet wil. Ik heb mede hierdoor ook geleerd om minder om bevestiging te vragen.

“Jantje, kan ik dit?”
“Jij bepaalt zelf of je het kan, Meindert!”

En zo is het.

Volgend jaar wil ik zeker nog een keer op pad, waarheen weet ik nog niet. Eventueel ga ik toch weer in gezelschap van een vriend.

Juni had ook een keerzijde. Ik was al maanden op zoek naar werk, en het traject met mijn jobcoach liep af. Ik sprak met mijn arbeidsdeskundige van het UWV en samen concludeerden wij dat mijn opleiding in Deventer me weinig heeft opgeleverd en dat ik er nog niet aan toe was om aan het werk te gaan. Ik wist immers nog steeds niet wat ik wilde studeren na de havo!
In juni begon ik ook in een werkgroepje van GroenLinks en ik ging nog een keer op vakantie naar Duitsland. Deze reis was al in december 2018 geboekt.

In juli mocht ik eindelijk weer een keer optreden! Ik wil graag meer doen met mijn zangtalent, dus deze kans kwam als geroepen. Verder schreef ik mij in voor de opleiding Sociaal maatschappelijke dienstverlening mbo niveau 4 bij Landstede in Zwolle.

In augustus had ik een lunch met blinde en slechtziende jongeren in Rotterdam. Het is zo leuk om mensen die je via internet kent eens in real life te ontmoeten! Verder ging ik naar Walibi Holland en ik had een fotoshoot waar jullie later meer over zullen lezen! Deze maand had ik ook het intakegesprek voor Sociaal maatschappelijke dienstverlening. Ik werd niet aangenomen, omdat ze mijn contactuele vaardigheden niet goed genoeg vonden. Ik kwam tot de conclusie dat ik mij beter moest oriënteren op een opleiding, en dat terwijl ik zo graag verder wilde met werk of een opleiding! Voor mijn gevoel zat ik al zo lang stil. Het was niet anders, ik moest mijn plannen wijzigen. Achteraf denk ik weleens: waaróm Sociaal maatschappelijke dienstverlening, waaróm? Maar goed, ik heb er weer van geleerd.

September. Gelukkig had ik mijn vrijwilligerswerk bij het asielzoekerscentrum nog, waar ik besloot meer te gaan werken. Ik zette ook nog wat opleidingen op een rijtje waarop ik mij verder wilde oriënteren. Ook ging ik op zoek naar meer vrijwilligerswerk.

In oktober gebeurde er niet zo veel. Een spontaan dagje naar Slagharen.

In november volgde een meeloopdag bij een ICT-opleiding bij Landstede. Ik trok de conclusie dat iets juridisch beter bij mij past, en dat ik dat beter op hbo-niveau kan gaan doen. Op mbo-niveau is er te weinig werk in, en omdat ik al in mijn mid-twenties zit wil ik nu echt de goede keuzes gaan maken. Dus, zeg niet meer tegen mij dat ik nog hartstikke jong ben, want ik ben 24 en ik heb nog steeds geen fatsoenlijke opleiding afgerond. Sterker nog, ik moet er nog aan beginnen.
Deze maand begon ik ook met vrijwilligerswerk bij de inburgeringslessen op ROC Friese Poort.

In december volgde ik nog een training om mij beter te redden in het verkeer. Verder praatte ik met een medewerker van de gemeente Noordoostpolder over lastige verkeerssituaties in Emmeloord. Hopelijk heb ik de wereld weer ietsje veiliger gemaakt. Verder had ik weer een klein optreden. Daarnaast liep ik mee bij de opleiding HBO-Rechten op Hogeschool Windesheim. Bij thuiskomst deed ik gelijk een verzoek tot inschrijving, want ik was meteen overtuigd. De cognitieve uitdaging die ze daar bieden heb ik zo gemist! Op de valreep van het jaar rondde ik nog een cursus Italiaans af.

Conclusie? Dit jaar gebeurde er best veel. Het werk zoeken ging lastig en lukte uiteindelijk helemaal niet. Dat was jammer, want het was mijn plan om nog even te gaan werken en om in 2020 een opleiding te starten. Erg jammer. Ik heb wel veel nieuwe dingen ondernomen en een aantal nieuwe mensen leren kennen. Het was een jaar met veel nieuwe ervaringen en plannen. Daarnaast waren er meer leuke dagjes weg dan ik heb geschreven.

Dit jaar ben ik veel meer initiatief gaan nemen en ben ik ook meer voor mijn eigen keuzes gaan staan. Waar ik mij eerst vooral liet leiden door wat anderen wilden, zie ik hetgeen wat zij zeggen nu meer als input. Ik zie andere mensen als sparringspartners om mijn keuzes te overwegen. Echter, ook dat doe ik minder, omdat ik weet dat ik uiteindelijk zelf mijn keuzes maak en daarvoor verantwoordelijk ben. Ik wil niet meer te veel om bevestiging vragen.

Volgend jaar hoop ik sowieso weer te investeren in mijn sociale netwerk en ik wil mijn vrijwilligerswerk de komende maanden voortzetten. Werken met asielzoekers en statushouders is ontzettend leuk en dankbaar. Verder wil ik weer op reis, en ik hoop in september dan toch eindelijk weer naar school te kunnen gaan! Ik wil nu ook echt aan de slag met muziek opnemen, want dat is dit jaar niet echt gelukt. Vanaf januari ga ik hier met begeleiding actiever mee aan de slag. Verder zie ik wel weer wat er op mijn pad komt.
2019 zat ook vol met onverwachte en vrij spontane acties, en die hebben mijn leven echt beter gemaakt. Ik heb zin in volgend jaar en ik hoop jullie ook!

Denk niet te veel na, maar ga het gewoon doen!

Iedereen een gelukkig 2020 gewenst!

Ik wil ik wil ik wil!

December. De meest hebberige tijd van het jaar. Aan de ene kant een leuke maand, maar aan de andere kant ben ik altijd blij als het weer januari is.

Toen ik nog een kind was, was december een maand waarin er heel veel op mij af kwam. Ik ben jarig in de week van Sinterklaas, dus ik kreeg al mijn cadeautjes in één week. Cadeautjes krijgen vond ik leuk en spannend. Zo spannend dat ik het soms niet kon hebben, en dat leidde tot woedeaanvallen en ander gedrag waar mijn ouders wat minder blij van werden.

Nu ik volwassen ben heeft december voor mij een heel andere schaduwzijde gekregen. Het is de maand van kopen kopen kopen en hebben hebben hebben! Waarom heb ik daar iets op tegen? Onder andere omdat ik steeds vaker lees dat het hebben van veel spullen een mens niet gelukkig maakt. Vroeger als kind was ik bijvoorbeeld gauw uitgekeken op iets, en verlangde ik weer naar iets nieuws. Het is als een soort behoefte die even vervuld wordt, met een intens blij gevoel als gevolg, die daarna als sneeuw voor de zon weer verdwijnt. Dan wil men weer iets nieuws.

Oftewel, een vicieuze cirkel. Wie wordt daar nou blij van? Het kost geld, moeite en je bent niet tevreden. Zonde.

Ik geef de laatste tijd meer om ervaringen. Voor mijn verjaardag ben ik lekker uit eten geweest. Sinterklaas heb ik dit jaar überhaupt niet gevierd, omdat mijn gezin het niet zo leuk meer vindt, en dan is de lol er ook wel vanaf.

Met Kerst geven wij elkaar binnen het gezin sowieso geen cadeaus. Echter, als ik terugkijk naar vroeger vond ik de kerstdagen waarop we gezellig met elkaar spelletjes speelden en op de bank hingen met een leuk tv-programma het leukst. Ervaringen dus.

Trouwens, er is nog een reden waarom ik het niet zo heb op het kopen en geven van cadeaus. Spullen moeten geproduceerd worden, vervoerd worden en belanden in veel gevallen uiteindelijk bij het restafval. Niet alles natuurlijk, maar denk eens aan het volgende: een stuk speelgoed waar een kind op den duur niet meer mee speelt, wordt verkocht op de kleedjesmarkt. Daarna heeft een ander kind er weer plezier aan, maar er komt een moment dat het speelgoed kapot gaat, en er geen andere bestemming is dan de grijze kliko.

Ik wil niet zeggen dat spullen kopen per definitie slecht is. Sommige spullen hebben we nu eenmaal nodig, en sommige spullen maken ons leven gemakkelijker en/of leuker. Het enige wat ik wil zeggen: denk gewoon goed na voordat je iets koopt. Wat ga je ermee doen? Ga ik er lang plezier van hebben? Je zult het milieu en je portemonnee zeker een plezier doen.

Vraag jij je trouwens af wat je met je kerstcadeaus doet, een jaar nadat je ze gekregen hebt? Denk er eens over na als je ze net hebt uitgepakt. Misschien besluiten jullie ook wel dat jullie volgend jaar liever iets leuks gaan doen in plaats van cadeaus uitdelen.

Minder willen hebben is vrijheid mensen! Plus, denk er wel even aan dat, om die kersttrui te produceren, een 4-jarig kind uit Bangladesh veertien uur op een dag in een fabriek staat. Voor die laptop moeten lieve Afrikaanse mannetjes giftige metalen uit een rots bikken, de hele dag lang in de brandende zon. Ik wil niemand een schuldgevoel aanpraten, maar aan onze wereld en medemens denken is altijd goed toch?

Oh ja, nog even kort: minder spullen maakt je ook dankbaar voor wat je hebt. Ik weet het: het is cliché, maar toch.

Ik ga deze kerst lekker uit eten. Fijne kerst allemaal!